Το Σχήμα της Ψυχής

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Δ. ΠΟΛΥΚΡΑΤΗΣ

Ποιητής

Ώριμη οργή στο στήθος μου σαλεύει
πυρή ανάσα ν' αναπνέψω μές στη νύχτα
του Κόσμου! Ότι είν' ο Κόσμος του Ερέβους
γέννημα αναίτιο που δεν φτάνεις στην αρχή του
μηδέ το τέλος του τολμάς να προμαντέψεις.
Κι είναι ο Κόσμος σαν τον κύκλο που αρχίζει
σ' ένα σημείο του απείρου, και τελειώνει
στο ίδιο πάλι, για ν' αρχίσει ίδιο κύκλο.
Και είναι η Γαία σαν χαμένη μεσ' το Σύμπαν
με χάος πάνω, χάος κάτω, χάος ολούθε,
σημάδι αδιάφορο στην ύπαρξη του Κόσμου.
Κι είναι ο άνθρωπος αδιάφορος στη Γαία
ως δεν βαραίνει ουδέ κόκκος το κορμί της
μια και γεννιέται απ' αυτή, μα και στην ίδια
χάνεται πάλι. Κι είναι ο πόνος κι η χαρά του
κι όσα σπαθίζει με το πάθος της ψυχής του
όμοια με ήχο που αφήνει μια σταγόνα
σαν πέσει μέσα σ' ωκεανό που μουκανιέται.
Και είναι ανήμπορη η οδύνη της κραυγής του
να διαταράξει την γαλήνη του απείρου
ή να 'βρει αντίλαλο στο χάος, να μιλήσει
μ' όμοια φωνή. Ως μ' ένα νύχι που πασχίζει
βαθιά να ξύσει μια γραμμή πάνω σε πάγο,
κι ο πάγος λιώνει και δεν μένει ουδέ ίχνος
απ' τον αγώνα. Κι αγωνίζεται να δέσει
κάθε κατάκτηση στη γνώση του, κι ακόμα
την κάθε γνώση να δομήσει μεσ' στην σκέψη
σκάλα να γένουνε στο πέλμα του από κάτω
να φτάσει πού;
                                  Σε νύχτια πέλαγα βυθιένται
του νου οι κύκλοι και με σπρώχνουν να χαράξω
μ' άγνωρα γράμματα, Το Σχήμα της Ψυχής μου! [...]

Γεώργιος Δ. Πολυκράτης 

(Απόσπασμα από την ποιητική σύνθεση "ΤΟ ΣΧΗΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ", σελ. 10, Εκδόσεις Σ. Ι. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ, Αθήνα 2008)

Η Σποδός της Υπατίας

   

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Δ. ΠΟΛΥΚΡΑΤΗΣ

Ποιητής

[...] Κύριλλος (Εκνευρισμένος)

Δεν ήρθαμε εδώ να διαφωνήσουμε
μα για να βρούμε τις κοινές μας τις αλήθειες.

Υπατία 
Αν είν' αυτή στ' αλήθεια η πρόθεσή σου
μαζί με σένα και εγώ. Μόνο που δύσκολα
η Επιστήμη συμβαδίζει με το Δόγμα.
Την πάσαν ώρα π' ανεπίστρεφτα διαβαίνει
δυό μυλόπετρες αλέθουνε το νου μας,
μια είναι η Σκέψη, κι η άλλη, η Φαντασία.
Κι όσο πιο γρήγορα γυρίζουν στο κεφάλι
τόσο καλύτερα για μας.

Β. Ιερωμένος

Κάνε το λόγο σου ν' ακούγεται απλούστερος
όπως ο λόγος ο απλός της εκκλησίας
που ρέει σαν ζείδωρο νερό.

Υπατία
Αν είναι ζείδωρο το νερό από την κρήνη
το διψασμένο πνεύμα θα το κρίνει...

Α. Ιερωμένος
Άφησε τις παραβολές,
σαν μαθηματικός που είσαι
τον λόγο πιο τετράγωνο να ορθώνεις
και πιο σεμνό! Μια απορία μας διακατέχει.
Το Σύμπαν, λένε ότι διδάσκεις
πως δεν γεννήθηκε όπως το λέει η Εκκλησία.

Υπατία
Το Δόγμα ή αυτά που εσύ πιστεύεις;
Α. Ιερωμένος
Το ίδιο είναι και τα δυό.

Υπατία
Σ' αυτό λαθεύεις, γιατί κάθε εκκλησία
γέννημα είναι της δικής της εποχής,
για να εκφράσει τους λαούς που την πιστεύουν.
Διαχρονική θα είναι μόνο εκείνη
που αγκαλιάζει αυταπόδεικτες αλήθειες,
αλλά και που μπορεί να προσαρμόσει
το Δόγμα της στις γνώσεις που αλλάζουν.

Α. Ιερωμένος
Και ποια είναι η αυταπόδεικτη Αλήθεια;

Υπατία
Η λευτεριά του Νου! Αν έχεις άλλη να την πεις! [...]

Γεώργιος Πολυκράτης
..................................................................................................................................................
(Απόσπασμα από το θεατρικό έργο "Η ΣΠΟΔΟΣ ΤΗΣ ΥΠΑΤΙΑΣ", σελ. 22-23,
Εκδ. Σ.Ι. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ, Αθήνα 2015