Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιώργος Πετρόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιώργος Πετρόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 5 Ιουνίου 2024

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΗΛ. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
Διδάκτωρ Νεοελληνικής 
φιλολογίας

Βιογραφικό

Ὁ Γιῶργος Πετρόπουλος γεν­νή­θηκε στήν Ἀθήνα τό 1952. Σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστή­μιο Δημόσια Διοίκηση καί Πο­λιτικές Ἐπιστῆμες, ένῷ παρακολούθησε καί τό Μεταπτυχιακό Σε­μινάριο Διοικητικοῦ Δικαίου στήν ἴδια Σχολή. Εἶναι διδάκτωρ Νεοελληνικῆς Φιλολογίας.

Εἶναι μέλος τῆς Ἑταιρίας Ἑλλήνων Φιλολόγων, τοῦ Φιλολογικοῦ Συλλόγου «Παρνασσός», τῆς Ἑταιρίας Ἑλλήνων Λογοτεχνῶν, τῆς Ἐθνικῆς Ἑταιρίας Ἑλλήνων Λογοτεχνῶν, τῆς Ἐθνικῆς Ἑταιρίας Ἑλλήνων Λογοτεχνῶν Κύπρου, τῆς Ἑστίας Νέας Σμύρνης, τοῦ Συλλόγου Φθιωτῶν Συγγραφέων – Λογοτεχνῶν, τοῦ Ὀρ­γανισμοῦ γιά τήν διεθνοποίηση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσ­σας καί τοῦ Σωματείου Ἑλληνική Γλωσσική Κληρονομιά.

Ἔχει συνεργαστεῖ μέ πλῆθος λογοτεχνικῶν περιοδικῶν στήν Ἑλλάδα καί στό ἐξωτερικό καί μέ καθημερινές ἐφημερίδες στήν Ἑλλάδα, στήν Κύπρο καί στή Σερβία. Ποιήματα καί δοκίμιά του μεταφράστηκαν Ἀγγλικά, Γαλλικά, Ἰταλικά, Σέρβικα, Ρώσσικα, Πολωνικά, Ἀλβανικά καί Βουλγαρικά. Περιλαμβάνεται σέ πολλές Ἑλληνικές καί ξένες ἀνθολογίες.

Ἔργα του εἶναι: Οἱ ποιητικές συλλογές «Φθινοπωρινή Περίσκεψη», «Θλίψη καί Καταγραφή», «Γιά μιά προδομένη Ἄνοιξη» (1984), «Ὁ θρίαμβος τοῦ θανάτου» (1985), «Διόρ­θωσις Ἡμαρτημένων» (1986), «Οἱ κραδασμοί τῆς άτρά­κτου» (1988), «Ἡ ἰσημερία τῶν Μαινάδων» (1992), «Σήματα (2004, Πολωνικά 2005), «Μνημόσυνα» (2015), ἐνῷ συμ­μετεῖχε μέ ἰδιαίτερο κύκλο δουλειᾶς του στίς «Ὀκτώ Φωνές» (1986).

Ἀπέδωσε στά Ἑλληνικά τά «Σοννέτα τῆς Κριμαίας» τοῦ Ἄνταμ Μίσκεβιτς (2005), «Τά ἔσχατα ποιήματα» (2013) τοῦ Πολωνοῦ νομπελίστα Τσέσσουαβ Μίγουος, «Τό Ἀνθολόγιο Ποιήσεως» (2015) τοῦ Ἀλεξάντερ Ναυβρόσκυ, «Ἡ Ἑλλάδα τῶν Πολωνῶν Ρομαντικῶν» (2018) τῶν πανεπιστημιακῶν Πάβουα Κρούπκα καί Μαρίας Καλινόφσκα. Ἡ ἐνασχόλησή του μέ τήν Πολωνία ὁλοκληρώνε­ται μέ τό βιβλίο «Ἡ ἄγνωστη Ὀρθόδοξη Πολωνία» (2009).

Τά έθνογνωστικά – γλωσσικά: «Οἱ μεγάλοι μῦθοι καί οἱ πρώϊμες Ἑλληνικές Γραφές» (1999) καί «Προαλφαβητικαί Ἑλληνικαί Γραφαί» (α΄ ἔκδοση 2001, β΄ ἔκδοση 2013).

Τά βιβλία γιά τήν ἀρχαία Ἑλληνική Ποίηση: «Ἡ Προομηρική μας ποίηση» (1993), «Ἀπό τήν ἀρχαία Ἑλληνική Ποίηση» (1997), «Ἀρχαῖοι Ἕλληνες Ποιηταί» (2006) καί «Ὁ ἀρχαιοελληνικός Μίμος» (2006).

Τά βιβλία γιά τήν Βυζαντινή ποίηση: «Στιχουργήματα πρίν καί μετά τήν Ἅλωση» (2006) καί «Θεόδωρος Πρό­δρομος καί Πτωχοπροδρομικά ποιήματα» (2011).

Τά βιβλία γιά τήν Νεοελληνική ποίηση: Ὁ πρῶτος τόμος τῆς «Ἀνθολογίας Νεοελληνικῆς Ποιήσεως» (1999), «Τά ποιήματα τοῦ Κρητικοῦ πολέμου» (2015), «Τά Προεπαναστατικά» (1997), «Οἱ Προσολωμικοί» (2016), «Ἐκ τῶν Ἑπτανησίων» (1999), «Οἱ Ρομαντικοί τοῦ ΙΘ΄ αἰῶνος» (1992), «Σελίδες Νεοελληνικοῦ Ρομαντισμοῦ» (2014), «Ἀχιλλέως Παράσχου Ἀθησαύριστα ἔργα» (2015), «Δημητρίου Παπαρρηγόπουλου Ἀθησαύριστα Κείμενα» (1017), «Παλαιοί καί Νεώτεροι Ποιητές» (2000), «Κείμενα Μικρασιατικῆς Λογοτεχνίας» (2002, ἔπαινος Ἑστίας Νέας Σμύρνης), «Σμυρνιοί Ποιητές πρίν τήν Καταστροφή» (2003, γ΄ βραβεῖο Ἑστίας Νέας Σμύρνης), «Οἱ ποιητές τοῦ Μεσοπολέμου» (1989), «Κριτικά κείμενα γιά τήν Ποίηση τοῦ Σωκράτη Μελισσαράτου» (2017), «Σελίδες βιβλιοκριτικῆς γιά τό ἔργο τοῦ Σωκράτη Μελισσαράτου» (2018) καί ἡ «Ἀλληλογραφία τοῦ καθηγητῆ Δημητρίου Τσάκωνα μέ τόν Τίμο Μαλάνο» (1997).

Καί τά βιβλία γιά τόν Πέραν τῆς Ἑλλάδος Ἑλληνισμόν: «Σελίδες Κυπριακῆς Βιβλιοκριτικῆς» (α΄ τόμος 1997, Β΄ τόμος 2002), «Ρούλα Ἰωαννίδου – Σταύρου, μία εἰσαγωγή στό ἔργο της» (Ἑλληνικά 2005, Ἀγγλικά 2004), «Στοιχεῖα Γκρεκάνικης Ποίησης» (1999) καί «Ἑλληνόφωνη Ποίηση τῶν Γκρεκάνων τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος» (2014).

Τό ἔργο του συμπληρώνουν μεγάλος αριθμός βιβλιο­κριτικῶν, χρονογραφημάτων καί σχολίων σέ ἔγκριτα περιοδικά, τό ἱστορικό θεατρικό ἔργο «Πέραμα, ἀγάπη μου» καί πλῆθος διαλέξεων σέ Ἀθήνα, Λευκωσία, Βαρσοβία, Ἀλβανία, Κων­σταντι­νούπολη καί Βελιγράδι.

Γιά τό ἔργο του ἔχει τιμηθῆ μέ τό Κρατικό Βραβεῖο Λογοτεχνίας τῆς Πολωνικῆς Δημοκρατίας, μέ πλακκέτα μετά διπλώματος τῆς Πολωνικῆς Ὀλυμπιακῆς Ἐπιτροπῆς, μέ δίπλωμα τῆς Πολωνικῆς UNESCO, μέ τό μετάλλιο τοῦ Ἁγίου Νικολάου τῆς Χάλκης ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη Πριγκηπονήσων, μέ τιμητικό δίπλωμα ἀπό τά λογοτεχνικά σωματεῖα τῆς Λευκωσίας, μέ πλακκέτα μετά διπλώματος ἀπό τόν δῆμο Λατσιῶν, μέ πλακκέτα τῆς Ἀγγλικῆς Σχολῆς Λευκωσίας, μέ πλακκέτα τοῦ συλλόγου «Literature et Artes», μέ δίπλωμα ἀπό τήν Ἑταιρία Ἀλβανῶν Συγγραφέων «Πήγασσος», μέ πλακκέτες τῶν δήμων Σαλαμίνος καί Ἰλίου, μέ τό πρῶτο βραβεῖο τοῦ Λαογραφικοῦ διαγωνισμοῦ τῆς Ἑταιρίας Ἑλλήνων Λογοτεχνῶν «Ἆγις Θέρος», μέ εἰδικό δίπλωμα τιμῆς γιά τήν προσφορά του στά γράμματα καί στόν πολιτισμό ἀλλά καί μέ τό μετάλλιο ἀπό τήν ἴδια Ἑταιρία. Ἔλαβε ἀκόμη τό βραβεῖο τοῦ Φ.Σ. Παρνασσός.

Ἐσχάτως ἐξεδώθησαν τό διδακτορικόν του «Πολιτικοί, κοινωνικοί καί ἐθνικοί προσανατολισμοί τῶν Ρομαντικῶν τοῦ ΙΘ΄ αἰῶνος» (2018, τόμοι 2), «Ὁ Δημήτριος Σ. Βυ­ζάντιος» (2018), «Ἀπό τήν Βυζαντινή μας λογοτεχνία» (2018), «Κείμενα γιά ποιητές» (2021), «Σημειώσεις γιά ποιητές τοῦ Μεσοπολέμου» (2020), «Ἀνθολόγιον Ἐλευθερίας - Ποιήματα γιά τό ἔνδοξο 1821» (2020), τήν ποιητική συλλογή «Ὀστεοφυλάκια» (2021) καί «Ποιητικές Ἐπισημάνσεις» (2022).


Πέμπτη 23 Μαρτίου 2023

ΣΤΟ ΗΧΟΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΡΜΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ

                                                      

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΓΕΡ. ΜΕΛΙΣΣΑΡΑΤΟΣ

Οι "dromoi Logotexnias" 
παρουσιάζουν ένα βιβλιοκριτικό κείμενο του Γιώργου Πετρόπουλου, για το Νέο Ποιητικό Έργο (Ποιητική Σύνθεση) του Εξαίρετου Ποιητή Σωκράτη Γερ. Μελισσαράτου που κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 2023, με τον τίτλο: «ΣΤΟ ΗΧΟΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΡΜΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ».

Είναι αξιοσημείωτο ότι:
Το Εικαστικό Έργο του Εξωφύλλου και τα Σχέδια με μελάνι σε σελίδες του βιβλίου είναι δημιουργίες εμπνευσμένες από την παρούσα Ποιητική Σύνθεση «ΣΤΟ ΗΧΟΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΡΜΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ» της Μυρτώς Καπνιστή, φοιτήτριας στην «ΑΝΩΤΑΤΗ ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ», (ΑΣΚΤ) Αθήνας.

***

Ο Γιώργος Ηλ. Πετρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952. Σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστή­μιο Δημόσια Διοίκηση και Πολιτι­κές Επιστήμες, ενώ παρακολούθησε και το Μεταπτυχιακό Σεμινάριο Διοικητικού Δικαίου στην ίδια Σχολή. Είναι διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

Είναι μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», της Εταιρεί­ας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εθνι­κής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών Κύπρου, της Εθνικής εταιρίας των Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εστίας Νέας Σμύρνης, του Ομίλου Φθιωτών Συγγραφέων-Λογοτεχνών, του Οργανισμού για τη διεθνοποίηση της Ελληνικής Γλώσσας, του Σωματείου Ελληνική Γλωσσική Κληρο­νομιά και του Ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Ενώσεως Κρι­τικών.

                                    ***

      Γράφει:
  Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΗΛ. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ 
  
           (Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας)
         
          "ΣΤΟ ΗΧΟΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΡΜΟΝΙΑΣ
                          ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ"

Σωκράτη Γερ. Μελισσαράτου, Ποιητική Σύνθεση, ΚΕΝΤΡΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΧΑΡΗ ΠΑΤΣΗ, Αθήνα, Α΄Έκδοση, σελίδες 86, Μάρτιος 2023.

Μια ακόμη Ποιητική Σύνθεση του Σωκράτη Μελισσαράτου που διαπερνάται από τον βαθυστόχαστο αλλά παράλληλα και λυτρωτικό σκεπτικισμό, σε μια αποθέωση του λυρισμού και της νοησιαρχίας. Εδώ η φιλοσοφική θεώρηση και η αναζήτηση των Πρώτων Αρχών γίνεται με στιβαρό, απλό και κατανοητό λόγο, εναρμονισμένο με τα επιστημονικά δεδομένα και με υψηλή αισθητική.

Είναι προφανές ότι η Ποίηση του Σωκράτη Μελισσαράτου είναι υπέροχα ξεχωριστή, καθώς οδηγεί τον αναγνώστη σε υψηλότερα επίπεδα διανόησης για την πνευματική και ηθική του αυτοπραγμάτωση. Ως υμνητής του αέναου "Γίγνεσθαι" έχει μια πρωτοποριακή Κοσμοαντίληψη και προσέγγιση όλων εκείνων των θεμάτων που απασχολούν διαχρονικά την Ανθρωπότητα εκπεφρασμένη με αμεσότητα και Κοσμική Συνειδητότητα! Και τούτο, γιατί οι ποιητικές ενοράσεις του Σωκράτη Μελισσαράτου είναι προϊόντα μακροχρόνιου και επικοδομητικού διαλογισμού, μελέτης και εξέχουσας έμπνευσης!

Απ' όσο δύναμαι να γνωρίζω δεν υπάρχει άλλη αντίστοιχη Ποιητική Σύνθεση στη Νεοελληνική Γραμματεία κι αυτή η μοναδικότητά της την κάνει πιο θελκτική στην εποχή μας που η Ποίηση αναζητεί τον κοινωνικό της προορισμό. Η Ποίηση του Σωκράτη Μελισσαράτου αποτελεί όαση ανθρωπιάς! 

Ας αφουγκραστούμε τη φωνή του και θα γίνουμε σοφότεροι, καλλίτεροι και περισσότερο καλλιεπείς!     

Γιώργος Πετρόπουλος

Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας 


Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2021

Κάποιες σκέψεις για τη "Στροφή" του Γιώργου Σεφέρη



ΓΙΩΡΓΟΣ  ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
(Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας)


Ο Γιώργος Πετρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952. Σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστή­μιο Δημοσία Διοίκηση και Πολιτι­κές Επιστήμες, ενώ παρακολούθησε και το Μεταπτυχιακό Σεμινάριο Διοικητικού Δικαίου στην ίδια Σχολή. Είναι διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

Είναι μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», της Εταιρεί­ας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εθνι­κής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών Κύπρου, της Εθνικής εταιρίας των Ελλήνων Λογοτεχνών, Εστίας Νέας Σμύρνης, του Ομίλου Φθιωτών Συγγραφέων-Λογοτεχνών, του Οργανισμού για τη διεθνοποίηση της Ελληνικής Γλώσσας, του Σωματείου Ελληνική Γλωσσική Κληρο­νομιά και του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Ενώσεως Κρι­τικών.

Συνεργάζεται με πλήθος περιοδικών στην Ελλάδα και το Εξωτερικό αλλά και με καθημερινές εφημερίδες της Αθήνας και της Κύπρου. Συμμετέχει εις πολλές ανθολογίες. Ποιήματα και δοκίμιά του μεταφράστηκαν στα Αγγλικά, Γαλλικά, Ιτα­λικά, Σέρβικα, Ρωσικά, Πολωνικά, Αλβανικά και Βουλγάρικα. Περιλαμβάνεται στη «Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» του Χάρη Πάτση, στα Ελληνικά who's who, ενώ ο καθηγητής Δημήτριος Τσάκωνας εκφράζεται γι' αυτόν κολακευτικά, τόσο εις την εννεάτομο, όσο και στην επίτομο «Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας»

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές «Φθινοπωρινή Περίσκε­ψη», «Θλίψη και Καταγραφή», «Για μιά προδομένη Άνοιξη» (1984), «Ο Θρίαμβος του Θανάτου» (1985), «Διόρθωσις Ημαρτημένων» (1986), «Οι κραδασμοί της ατράκτου» (1988), «Η Ισημερία των Mιaνάδων» (1992), «Σήματα» (2004, Πολωνικά 2005), ενώ συμμετείχε το 1986 με ιδιαίτερο κύκλο ποιημάτων του στις «Οκτώ Φωνές».

Απέδωσε στα Ελληνικά τα «Σοννέτα της Κριμαίας» τού Άνταμ Μίτσκεβιτς (2005) και τα «Έσχατα Ποιήματα» (2013) του Πολωνού νομπελίστα Τσέσσουαβ Μίγουος. Έγραψε τον πρώτο τόμο της «Ανθολογίας Νεοελληνικής Ποιήσεως» (1999), τα βιβλία δοκιμιακών κριτικών «Τα ποιήματα του Κρητικού Πολέμου» (2015), «Οι Ρο­μαντικοί του ΙΘ' αιώνος» (1992), «Σελίδες Νεοελληνικού Ρομαντι­σμού» (2014), «Αχιλλέως Παράσχου: Αθησαύριστα έργα» (2015), «Εκ των Επτανησίων» (1999), «Οι ποιητές του Μεσοπολέμου» (1989), «Τα προεπαναστατικά» (1997), «Παλαιοί και Νεότεροι Ποιητές» (2000), «Κείμενα Μικρασιατικής Λογοτεχνίας» (2002, έπαινος Εστίας Νέας Σμύρνης), «Σμυρνιοί ποιητές πριν την καταστροφή» (2003, γ' Βραβείον Εστίας Νέας Σμύρνης), «Σελίδες Κυπριακής Βιβλιοκριτικής» (α' τόμος 1997, β' τόμος 2002), «Roula loannidou-Stavrou an introducrion to her work» (2004, ελληνικά 2005), «Στοιχεία Γκρεκάνικης Ποίησης» (1999), «Η ελληνόφωνη ποίηση των Γκρεκάνων της Μεγά­λης Ελλάδος» (2014), «Στιχουργήματα πριν και μετά την Άλωσιν» (2006) και «Θεόδωρος Πρόδρομος και τα Πτωχοπροδρομικά Ποιήμα­τα» (2011). Τα φιλολογικά/ έθνογνωστικά «Η προομηρική μας ποίη­ση» (1993), «Από την αρχαίαν Ελληνικήν ποίησιν» (1997), «Οι με­γάλοι Μύθοι και οι Πρώιμες Ελληνικές Γραφές» (1999), «Προαλφαβητικαί Ελληνικαί Γραφαί» (α' έκδοσις 2001, β' έκδοσις 2013), «Αρχαίοι Έλληνες ποιηταί» (2006), «Ο αρχαιοελληνικός Μίμος» (2006), «Η άγνωστη Ορθόδοξη Πολωνία» (2009, τη συμπράξει Πα­ναγιώτη Ριζόπουλου), Η Ελλάδα των Πολωνών Ρομαντικών (2018), το ανάτυπον «Η αλληλογραφία του καθηγητού Δημήτρη Τσάκωνα με τον Τίμο Μαλάνο» (1997), «Δημητρίου Παπαρρηγοπούλου, Αθησαύριστα Κείμενα» (Α΄ έκδοσις 2017), «Κριτικά Κείμενα για την Ποίηση του Σωκράτη Μελισσαράτου» (2017), «Σελίδες Βιβλιοκριτικής για το έργο του Σωκράτη Μελισσαράτου» (2018), «Ανθολόγιον Ελευθερίας Ποιήματα για το ένδοξο 1821» (2020», «Σημειώσεις για Ποιητές του Μεσοπολέμου» (2020), και «Κείμενα Για Ποιητές» (2020). 

***
Oi Dromoi Logotexnias, φιλοξενούν το κείμενο του Διδάκτορα Νεοελληνικής Φιλολογίας Γιώργου Πετρόπουλου με τίτλο: «Κάποιες σκέψεις για τη "Στροφή" του Γιώργου Σεφέρη».

Γράφει: ο Γιώργος Πετρόπουλος

      Η «Στροφή» του Γιώργου Σεφέρη τυπώθηκε αρχικά το Μάιο του 1931 από το τυπογραφείο ΄΄Εστία΄΄ σε 300 αριθμημένα αντίτυπα και επανακυκλοφόρησε το Μάιο του 1940 μαζί με τις συλλογές «Στέρνα», «Μυθιστόρημα» και «Γυμνοπαιδιά» τυπωμένη στο τυπογραφείο του Στέφανου Ν. Ταρασσόπουλου σε 525 αριθμημένα αντίτυπα από τότε περιέχεται στο σώμα των ποιημάτων του, το οποίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΄΄ Ίκαρος΄΄. Η θεώρησή μας γίνεται απ’ αυτή του Ιουλίου του 1964. Η Συλλογή αποτελείται από δεκατρία ποιήματα, των οποίων προτάσσεται δίστιχο από τον ΄΄Ερωτόκριτον΄΄.

      Την εποχή κατά την οποία εκδόθηκε η «Στροφήκυριαρχούσε στα ποιητικά μας πράγματα η σεβάσμια και επιβλητική μορφή του Κωστή Παλαμά. Όμως και οι νεορομαντικοί – συμβολιστές της γενιάς του ΄20, παραδοσιακοί ποιητές ως επί το πλείστον, διέγραφαν τη δική τους ποιητική τροχιά με σημαντική πράγματι επιτυχία. Άλλωστε η αυτοκτονία του Κώστα Καρυωτάκη ήταν ακόμη νωπή. Έτσι ο αμαρτωλός Λαπαθιώτης και οι μελαγχολικοί Άγρας και Παπανικολάου συγκινούν τους ευαίσθητους και φιλόμουσους αναγνώστες.
Η έκδοση της «Στροφής» δημιούργησε ανάμεικτα συναισθήματα. Πολλοί άνθρωποι των Γραμμάτων μας την αποδοκίμασαν, ενώ αρκετοί, με προεξάρχοντα τον Ανδρέα Καραντώνη την επευφήμησαν θεωρώντας την ως την έναρξη του μοντερνισμού στη Χώρα μας.

      Ας προσεγγίσουμε τη συλλογή.
Το ομώνυμο ποίημα αποτελείται από τρεις τετράστιχες στροφές με ομοιοκαταληξία κατά τους στίχους 1-4 και 2-3. Είναι και ασαφές και ακαλαίσθητο. Μάλλον δεν συγκινεί. Το «Αργά Μιλούσες» από τρεις τετράστιχες στροφές με την ίδια ομοιοκαταληξία είναι ένα ανούσιο ερωτικό ποίημα, με κάποια ωστόσο στοχαστικότητα. «Η λυπημένη», από τέσσερες τετράστιχες στροφές, με την αυτή ομοιοκαταληξία, στα ίδια αισθητικά και θεματολογικά πλαίσια με τα ανωτέρω ποιήματα. Το «Αυτοκίνητο», από τέσσερες τετράστιχες στροφές με την ίδια ομοιοκαταληξία, είναι ένα μέτριο ερωτικό στιχούργημα, το οποίο δεν συγκινεί με την αισθητική του. Δεν μπορούμε να γράψουμε το ίδιο και για την «Άρνηση», ποίημα ολοκληρωμένο, αισθαντικό και με ωραίες εικόνες σε τρεις τετράστιχες στροφές. ΄΄Οι σύντροφοι στον Άδη΄΄, εκ τριών τετράστιχων στροφών, παρουσιάζει με έξοχο και ευρηματικό τρόπο το τέλος των συντρόφων του Οδυσσέα, οι οποίοι έφαγαν τα βόδια του Ήλιου. Το «FOG» από δέκα τετράστιχες στροφές με «πλαδαρή» ομοιοκαταληξία κατά τους δεύτερους και τέταρτους στίχους διαθέτει μια μελαγχολία αξιοπρόσεκτη, η οποία εφάπτεται του Καρυωτάκη και διακρίνεται για το λυρισμό του. «Το ύφος μιας μέρας», ποίημα σε ελεύθερο στίχο με αρκετή απαισιοδοξία, θέτει μια σειρά ερωτημάτων υπαρξιακής υφής, μας χαρίζει ζωηρές εικόνες και παρουσιάζει μια έντονη εσωστρέφεια του ποιητή. Το ποίημα αυτό προοιωνίζει το μετέπειτα μεγάλο έργο του Γιώργου Σεφέρη. 

   Η «Σχεδία», από έξι τετράστιχες στροφές, όπου ομοιοκαταληκτούν οι τρεις πρώτοι στίχοι κάθε στροφής, ενώ οι τέταρτοι ομοιοκαταληκτούν ανά ζεύγος στροφών, είναι ένα μάλλον ασήμαντο ερωτικό ποίημα. Το «Ρουκέτα», από επτά ανομοιοκατάληκτες τετράστιχες στροφές , δημιουργεί έντονες εντυπώσεις και ο τρόπος γραφής της μας παραπέμπει στον υπερρρεαλισμό. Η «Ρίμα», εκ δύο τετράστιχων στροφών οι στίχοι των οποίων ομοιοκαταληκτούν πλεκτά και ενός μεμονωμένου σε παρένθεση στίχο, με αρκετό πεσιμισμό μάς χαρίζει μία ερωτική εκδοχή του Σεφέρη, χωρίς ωστόσο η «Ρίμα» να είναι κάτι το σπουδαίο.
Το ίδιο θα ήταν δυνατό να γράψουμε και για το «Εις μνήμην» από δύο τετράστιχες στροφές με ΄΄πλεκτή ομοιοκαταληξία και δύο ανομοιοκατάληκτους στίχους. Τέλος το «Δημοτικό τραγούδι» από δύο τρίστιχες στροφές στις οποίες ομοιοκαταληκτούν οι δύο πρώτοι στίχοι κάθε στροφής και οι τρίτοι μεταξύ τους, είναι ένα χαριτωμένο ερωτικό τραγουδάκι, χωρίς άλλες αξιώσεις.

   Με το στιβαρό, εύχυμο και στοχαστικό ποιητικό έργο του Γιώργου Σεφέρη έχουμε ασχοληθεί εκτενώς αλλού. Ο προσεκτικός αναγνώστης λοιπόν εύκολα διαπιστώνει ότι οι πρωτόλειοι αυτοί στίχοι της «Στροφής» ουδεμία έχουν σχέση με άλλα του έργα, όπως «Μυθιστόρημα» ή «Ημερολόγιο Καταστρώματος Α΄, Β΄, Γ΄» και μάλλον δεν εισάγουν το μοντερνισμό. Η «Στροφή», με τη μιικρολογία της, σηματοδοτεί το άδοξο τέλος της παραδοσιακής μας ποίησης από μία αδέξια παραδοσιακή στιχουργία.

Γιώργος Πετρόπουλος

Παρασκευή 6 Μαρτίου 2020

Ειμαρμένη







ΓΙΩΡΓΟΣ  ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ 
Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας
 
Ο Γιώργος Πετρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952. Σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο δημόσια διοίκηση και πολιτικές επιστήμες και παρακολούθησε το μεταπτυχιακό σεμινάριο διοικητικού δικαίου στην ίδια σχολή. Είναι υπάλληλος της Εθνικής Τραπέζης. Συνεργάζεται με πολλά περιοδικά στην Ελλάδα και στο εξωτερικό αλλά και με καθημερινές εφημερίδες των Αθηνών και της Κύπρου. Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εθνικής Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών Κύπρου, της Εστίας Νέας Σμύρνης, του Ομίλου Φθιωτών Συγγραφέων-Λογοτεχνών, του Οργανισμού για την διεθνοποίηση της ελληνικής γλώσσας, της Ελληνικής Γλωσσικής Κληρονομιάς και του Φιλολογικού Συλλόγου "Παρνασσός". Έχει συμμετάσχει σε πολλές ποιητικές συλλογές. Επίσης ποιήματα και δοκίμια του, μεταφράστηκαν στα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, ρωσικά, πολωνικά, σερβικά και αλβανικά. Το έργο του έχει αποσπάσει ευμενείς κριτικές από καθηγητές πανεπιστημίου της ημεδαπής και της αλλοδαπής και από σπουδαίους λογοτέχνες. Το 2006 ετιμήθη με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας της Πολωνίας.
                    ***
Οι Dromoi Logotexnias, παραθέτουν δύο ποιήματα του Διδάκτορα Νεοελληνικής Φιλολογίας, Γιώργου Πετρόπουλου με τίτλους "Ειμαρμένη και Νέμεσις.

Ε ι μ α ρ μ έ ν η

Ο Αγαμέμνονας το νόστο ετοιμάζει, 
σκηπτούχος άναξ, όλβιος,
που οι Θεοί αξίωσαν 
την Τροία να αλώσει.

Με τα αργείτικα καράβια θα γυρίσει
στα χαλκοστόλιστα παλάτια,
στ' αγαπημένα δώματα
και στους αμύθητους τους θησαυρούς του.
Θα ξαναδεί τη σύζυγό του Κλυταιμνήστρα,
τη σεμνή θυγατέρα του Τυνδάρεω...

Αυτά στοχάζεται ο Ατρείδης,
μα στις πολύχρυσες Μυκήνες
ο Αίγισθος τσεκούρι ακονίζει...

                    ***

Ν έ μ ε σ ι ς

Όταν τον Αγαμέμνονα σκοτώσεις
έχε το νου σου, πρόσεξε,
αφού ο Ορέστης πάντα επιστρέφει. 
  
Γιώργος Πετρόπουλος

Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 2019

Βραδιά Πολωνικής Ποίησης


ΒΡΑΔΙΑ ΠΟΛΩΝΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ 


Η εκδήλωση έγινε στην αίθουσα της "Εταιριας Ελλήνων Λογοτεχνών" την Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου 2019 και ώρα 19.00, Αθήνα.
Μίλησαν οι: 
*Pawel Krupka (Πάβεου Κρούπκα), Ποιητής - Συγγραφέας, για τον ποιητή Grzegorz Walczak (Γκζέγκοζ Βάλτσακ) και το έργο του "Ελλάς πετρωμένη στον μύθο", 

Piotr  Chrzczonowicz

*Σωκράτης Μελισσαράτος Ποιητής - Συγγραφέας, για  τον  ποιητή  Piotr  Chrzczonowicz (Πιότρ Χστσονόβιτς) και το έργο του "Οι κήποι των      αισθημάτων". 

*Γιώργος Πετρόπουλος, Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας για τον ποιητή και μουσικό Aris Chadzinikolau (Άρης Χατζηνικολάου). 

*Χόρεψε το συγκρότημα της Πολωνικής Σχολής Αθηνών Ζ. Μινέϊκο. 

Οι "dromoi logotexnias", παραθέτουν την..

ΟΜΙΛΙΑ 
του Ποιητή 
ΣΩΚΡΑΤΗ ΜΕΛΙΣΣΑΡΑΤΟΥ 

για τον Πολωνό ποιητή Piotr Chrzczonowicz (Πιοτρ Χστσονόβιτς) Για το βιβλίο του "Οι κήποι των αισθημάτων" 

Κυρίες και Κύριοι Καλησπέρα σας! 

Αγαπητοί φίλοι από την όμορφη Πολωνία σάς Καλοσωρίζω κι εγώ στη Χώρα μας που τόσο αγαπάτε! 
Είναι τιμή μου που με το έργο σας με καταστήσατε κοινωνό μιας εξαίρετης Ποιητικής και γι’ αυτό σας Ευχαριστώ από καρδιάς! Θα μιλήσω με λίγα λόγια για το Ποιητικό έργο «Οι κήποι των αισθημάτων» του εκλεκτού Ποιητή Piotr Chrzczonowicz (Πιότρ Χστσονόβιτς) με.. 
ΘΕΜΑ: 

Από τους μυχούς του Λυρισμού στις ακρώρειες του Συμβολισμού 

Ο Ποιητής Piotr Chrzczonowicz (Πιότρ Χστσονόβιτς), μ’ ένα πολυσήμαντο ταξίδι στο Χωροχρόνο –παρελθόν, παρόν και μέλλον- ξεναγεί τον αναγνώστη της Ποιητικής Συλλογής του «Οι κήποι των αισθημάτων» μέχρι τις ακρώρειες της ανθρώπινης ευαισθησίας και του Φυσικού κάλλους!
Εδώ ο ίδιος ο συγγραφέας, χαρακτηρίζει το έργο του με τον τίτλο, «Οι κήποι των αισθημάτων», ένα χαρακτηρισμό που ο σκεπτόμενος άνθρωπος τον αποδέχεται, καθώς ο νους του τον αναζητεί ως έναυσμα για ατομικές του προσεγγίσεις. 
Σωκράτης Μελισσαράτος

Η όλη διαδρομή τού Ποιητή στο ποιητικό του «Γίγνεσθαι» είναι εξαίρετη και ως ιστορική πορεία του πνεύματος αλλά και ως φιλοσοφική θέση αποδεχτή. 

Η Ποίησή του μας συντροφεύει λογοτεχνικά και πνευματικά σε ιστορικούς δρόμους δύο Χωρών, της ιδιαίτερης πατρίδας του Πολωνίας και της Ελλάδας! Ο συγγραφέας δεν φείδεται ωραίων στίχων με ιστορικές και πνευματικές αναφορές από την Ελληνική Γραμματεία! 
Είναι ο ποιητής που υμνεί μέσω της ποίησης του την Ελλάδα αλλά και εμπνέεται από το μεγαλείο τού Πνεύματός της! 
Ενδεικτικοί είναι οι στίχοι από το ποίημα «Ευκαιρία».. 

«Αν θέλεις δώσε μου μια ευκαιρία να φυσήξει ο άνεμος της σιωπής, 
ν’ ακούσω τον ψίθυρο της θάλασσας και να ξυπνήσω στον ήλιο 
της Ελλάδας! […] 

Ο ποιητικός του λόγος εδράζεται στους δύο Πυλώνες του, την Πολωνία και την Ελλάδα, σκιαγραφώντας μορφές , χαρακτήρες, στοιχεία της Φύσης, καταστάσεις ανθρώπων με εξαίσιους ποιητικούς στίχους! 

Στη θεματογραφία του η αγάπη, η αυτογνωσία, ο άνθρωπος, η φυσιολατρία, το θρησκευτικό συναίσθημα, ο λυρισμός, ο συμβολισμός με σπουδαία σημαίνοντα και σημαινόμενα, ανεβάζουν τον εκλεκτό Πολωνό ποιητή προς την κορυφή ενός ποιητικού Ολύμπου! 

Στη γραφή τού Ποιητή ο ρεαλισμός είναι στοιχείο αφύπνισης για πνευματική ελευθερία και φιλοσοφικό στοχασμό! 

Στο ποίημα «Η γεύση της ζωής» στίχοι αυτογνωσίας! 

"Όλο και λιγότερος ο εαυτός μου στον εαυτόν μου 
η ροή των νερών όλο και στενότερη.. 
Όλο και πιο συχνά πιστεύω να’ ναι η έσχατη Άνοιξη 
του θαυμασμού.. 
Έχω βαρεθεί τον κόσμο σαν ένα παλιό κοστούμι, 
Σαν ένα σκηνικό της εποχής! 
Στους κάμπους ανθίζουν καρυδιές γλυκά ώριμες… 
Όλο και πιο συχνά σβήνω το φως αγαπώντας το σκοτάδι 
της νύχτας, 
ωσάν αγριόκουρκος του δάσους 
καταγράφω τις ωραίες στιγμές – τις αυγές. 
                                                                                   
Όλο και λιγότερος ο εαυτός μου στον εαυτόν μου, 
όλο και πιο αργά ρέουν τα λόγια.. 
Όλο και πιο σπάνια ανακαλύπτω τις αλήθειες 
φανερωμένες με του φωτός την λάμψη.!" 

Ο Piotr Chrzczonowicz (Πιοτρ Χστσονόβιτς), ανασύρει από την ψυχή τού αναγνώστη τα βάθη των αιώνων, των φορτωμένων με τον αγώνα για την πνευματική ανέλιξη του ανθρώπου και την κατάκτηση πνευματικών κορυφών! 
Η Ποιητική του δείχνει ένα λογοτέχνη που διέπεται από μια ευαίσθητη και αρμονική σκέψη, η οποία αγκαλιάζει την ανθρώπινη ψυχή που χωράει μέσα της όλα τα ωραία, τα μεγάλα και τ’ αληθινά πανανθρώπινα «πιστεύω» και «ιδεώδη»! 

Η εικονοπλασία τού ποιητικού του λόγου αισθητοποιεί και «ανατέμνει» την ποιητική μαγεία της σύμμειξης των αισθημάτων και συναισθημάτων με συνοδοιπόρους τής ποιητικής του έκφρασης στους δρόμους της Λογοτεχνίας, το Λυρισμό και το Συμβολισμό! 

Η Ποιητική του δημιουργία μάς καθιστά γνώστες, λήπτες και δότες μιας ποιητικής μουσικής συμφωνίας - συγχορδίας Υπαρκτού και Ιδεατού! 
Ο λόγος του μεστός, καίριος, ευαίσθητος και ουσιώδης μάς ταξιδεύει μέσα απ’ τους στίχους του έως τα βάθη μιας ποίησης οικουμενικής! Στο έργο του «Οι κήποι των αισθημάτων», λέξεις και στίχοι, εικόνες και σύμβολα ποιούν! 

Στην Ποίηση του Piotr Chrzczonowicz (Πιοτρ Χστσονόβιτς), υπάρχει αυτή η μαγική χημεία, που συναιρεί – ταυτίζει τις λέξεις, τις εικόνες, το στοχασμό, το αίσθημα και το συναίσθημα, με την Ιδεολογική αλλά και Πρακτική Φιλοσοφία. Λέξεις, έννοιες, εικόνες, πράξεις, παρελθόντα, παρόντα και μελλούμενα, αναβρύζουν αυθόρμητα από την εκλεπτυσμένη γραφίδα ενός Ανάλεκτου Νου, αναδυόμενου από το Δημιουργικό Χάος.! 

Πέραν του Ιδεαλιστικού στοχασμού, ο οποίος προβάλλει μέσα από την γραφή του, είναι και εκείνη η Πρακτική Φιλοσοφία, η τόσο προσιτή, χειροπιαστή και αυταπόδεικτη αλλά και πολλές φορές ανείδωτη κι ανείπωτη, που τον οδηγεί στους δρόμους του ορθώς «ποιείν»! 

Στο ποίημα με τίτλο «Ατέλειωτη», εμφανής είναι ο ιδεαλιστικός στοχασμός που αναδύεται μέσα από τους στίχους του! 

«Θ’ αρμενίσω με το κύμα της καταιγίδας προς τ’ άγνωστα, 
η μοίρα καλεί με την παράνοια των πόθων.. 
και είναι μακριά οι αυγές και πιο κοντά τα βασιλέματα.! 
Οι γραμμές του ουράνιου τόξου στην ακτή των ονείρων βουλιάζουν.. 
κι η γη τυλιγμένη στην ομίχλη..! 

Πόσο φως ακόμα θα μου επιβάλεις.. και πόση σκιά.! 
Πόσες νέες λέξεις και ημέρες θα γεννήσεις 
και πόσες θα κάψεις με τη φωτιά των πόθων.. 
την ατέλειωτη.!» 

Ως Μύστης του δημιουργικού Πολωνικού και Ελληνικού ποιητικού πνεύματος, αλλά και ως ελεύθερος άνθρωπος, ο Piotr Chrzczonowicz (Πιοτρ Χστσονόβιτς), προσδίδει στην Ποίησή του μια Οικουμενικότητα, όπως αναφέραμε, η οποία αναδύεται από τη θαυμαστή στιχουργία του με πηγαίο Λυρισμό και επίλεκτο Συμβολισμό! 

Αγαπητέ φίλε Πέτρο, θερμά συγχαρητήρια για την Εξαίρετη Ποίησή σου και πολλές ευχές για Καλό Ταξίδι στο βιβλίο σου! 

Φίλες και Φίλοι σας ευχαριστώ που με ακούσατε! 

Σωκράτης Γερ. Μελισσαράτος 


Πέμπτη 14 Νοεμβρίου 2019

Βραδιά Πολωνικής Ποίησης



Η εκδήλωση έγινε στην αίθουσα της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών την Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου 2019 και ώρα 19:00. Μίλησαν οι: Pawel Krupka (Πάβεου Κρούπκα) Ποιητής - Συγγραφέας, για τον ποιητή Grzegorz Walczak (Γκζέγκοζ Βάλτσακ) και το έργο του "Ελλάς πετρωμένη στον μύθο", Σωκράτης Μελισσαράτος Ποιητής - Συγγραφέας, για τον ποιητή Piotr Chrzczonowicz (Πιότρ Χστσονόβιτς) και το έργο του "Οι κήποι των αισθημάτων" και ο Ποιητής - Συγγραφέας Γιώργος Πετρόπουλος για τον ποιητή και μουσικό Aris Chadzinikolau (Άρης Χατζηνικολάου). Χορεύει το συγκρότημα της Πολωνικής Σχολής Αθηνών Ζ. Μινέϊκο.

Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2019

Φορωνίς







ΓΙΩΡΓΟΣ  ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας

"Φορωνίς" 

(Ἐπύλλιον) 



‘Αναστήλωσις Γιώργος Πετρόπουλος 

[Ἀνασύστασις του ’απωλεσθέντος ἤδη ἀπό τήν ἀρχαιότητα ὁμωνύμου ἔπους, βάσει τοῦ κειμένου τοῦ Ι.Θ. Κακριδή εἰς τό βιβλίον του "Προομηρικά, Ὁμηρικά, Ἡσιόδεια" (Ἀθήνα 1980) σελίδες 50-58] 

                              Α'

[Τῆς Μνημοσύνης κόρη Σύ, στεφανηφόρα Μούσα, 

τραγούδησε γιά τά ἐσθλά τοῦ Φορωνέως ἔργα 
τοῦ ποταμοῦ τοῦ Ἴναχου καί τῆς Μελλίας τέκνον, 
ὅπου γενάρχης τῶν θνητῶν καλεῖται ὑπό πάντων 
και ’απείρας προσέφερε βροτοῖς εὐεργεσίας].                5 

                              Β' 

Ὅταν ὁ Ζεύς βασίλευεν ἐπί τῆς γῆς ἀκόμη 
εἰς βίον Παραδείσιον οἱ ἄνθρωποι ἐζοῦσαν, 
ἐλεύθεροι κι ἀνέφελοι ἐκ τῶν δεινῶν του κόσμου, 
μονήρεις τε καί εὐτυχεῖς εἰς δάση σκιωμένα 
ἐν ἁρμονία θεϊκῆ, γλώσσαν λαλοῦντες μίαν, 
ἐνῶ εἰρήν’ ἠπλώνετο ἐπί τῆς οἰκουμένης 
κι ὅλοι πατέρα ἔλεγαν τον θεῖον Φορωνέα, 
ἀφοῦ αὐτός ἐγέννησε τά πλήθη τῶν Ἑλλήνων.             13

                              Γ΄

Ὅμως οἱ σκόρπιοι ἄνθρωποι ἦτο βεβαία λεία 
ὅλων τῶν ἄγριων θηρῶν εἰς δάση ελοχευόντων 
 δι' ’ὁ καί ὁ τηλεκτειτός ὁ Φορωνεύς ἐσκέφθη
τό πρῶτον εἰς συνοικισμούς πάντες νά μεταγάγη 
καί ἔτσι ἀσφαλέστερον τόν βίον νά διάγουν.                18 
Ἀνέβη εἰς τόν οὐρανόν κι ἐκεῖ τό πῦρ λαμβάνων 
τό σκότος ἐδιέλυσε μελανηφόρου νύκτας. 
Ἀλλά καί πόλιν οἴκησε: τό φημισμένον Ἄργος, 
γιά τό ὁποῖο μάλωσαν ὁ Ποσειδῶν κι ἡ Ἥρα 
ποιός πολιοῦχος θά γενῆ. Ποιός θά γενῆ προστάτης. 
Κριταί τόν Ἀστερίωνα, τόν Κηφισσό κι ἐκεῖνον 
ὤρισαν οἱ ἀθάνατοι σ' αὐτήν τήν διαμάχην 
εἰς τήν ὁποίαν ἡ θεά νίκησε κατά κράτος. 
Γι' αὐτήν, λοιπόν, ‘ὁ Φορωνεύς πρῶτο ναό ιδρύει 
καί τῆς συζύγου τοῦ Διός θεσπίζει τήν λατρείαν 
προσφέροντας θυμίαμα κι αἱματερές θυσίες.                 29

                             Δ'

Ὁπόταν τ' Ἄργος τό κλεινόν εἰς πληθυσμόν αὐξάνει 
ωκύπους σπεύδει ὁ Ἑρμῆς νά κάνη μετοικήσεις 
εἰς τάς ἠπείρους ἅπασας, εἰς ὅλον τόν πλανήτην. 
Ὅμως τάς γλώσσας μπέρδεψε κι ἀσυνεννοησία 
ἐπικρατεῖ εἰς τούς λαούς κι ἐκ ταύτης ἡ ἀμάχη 
γιά κατοχήν βοσκότοπων, κοιλάδων καί ὑδάτων.
Ἐκ τούτου δέ ὁ Φορωνεύς τά ὄπλα ἐφευρίσκει. 
Ἄλλά κι ἡ ’εν ταῖς πόλεσιν κρατοῦσα ἀστασία
τῶν πολιτῶν, πού μάχονται πρός ἴδιον συμφέρον,
τόν θαυμαστόν Διϊφιλον, γιά τό χρυσόν τό γένος,
ἔδοξε δικαστήρια καί νόμους νά ὁρίση.                        40

                             Ε'

Αὐτά ἰδών τά χαλεπά ὁ ἄναρχος Κρονίδης 
πολύ δυσαρεστήθηκε. Ἡ πτῶσις τοῦ ἀνθρώπου 
ἦτο αἰτία κι ἀφορμή τήν γῆ νά παρατήση 
κι εἰς τοῦ Ὀλύμπου τά λαμπρά τά δώματα ν' ἀνέβη, 
διάδοχον ἀφήνοντας ἐδῶ τόν Φορωνέα.                       45

                             Ζ'

Κι ὁ Φορωνεύς, πού ἔζησε πολλές χιλιάδες χρόνια 
δέν ξέρομεν πώς πέθανε, τό μνῆμα του πού κεῖται, 
ἄν καί γενάρχης ἔγινε στῶν Ἀτρειδῶν τόν οἶκον 
καί τ' Ἄργος νά σεμνύνεται ὡς πιό ἀρχαία πόλις. 
Ἔτσι τό θέλησεν ὁ Ζεύς, ὁ νεφεληγερέτης.                   50


Γιώργος Πετρόπουλος

..............................................................................................................

Σημειώσεις

Ἡ "Φορωνίς" ἀποτελεῖ τήν Ἑλληνικήν βίβλον γεννέσεως" κατ' ἀντιδιαστολήν πρός τήν ἑβραϊκήν. Τό ἐντός ἀγκύλης εὐρισκόμενον Α' ἀποτελεῖ τό εἰκαζόμενον προοΐμιον τοῦ ἐπυλλίου, κατ' ἀναλογίαν τῶν Ὁμηρικῶν προοϊμίων. Τό ἔπος αὐτό, τό ὁποῖον ἦτο μικρόν εἰς τήν ἀρχαιότητα, ἐχάθη λίαν ἐνωρίς. Ἡ ἐνταύθα δέ διαίρεσίς του ἐγένετο βάσει τῶν παρατηρήσεων τοῦ ἀειμνήστου Ι.Θ.Κακριδή. 


Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου 2018

Εισαγωγή στη Φιλοσοφική Ποίηση του Σωκράτη Γερ. Μελισσαράτου





ΓΙΩΡΓΟΣ  ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας 
(Ιστορικός Νεοελληνικής Λογοτεχνίας 
Κριτικός – Λογοτέχνης)

Εισαγωγή 
στη Φιλοσοφική Ποίηση 
του Σωκράτη Γερ. Μελισσαράτου 

Στο ποιητικό αλλά και στο πεζό έργο του Σωκράτη Μελισσαράτου ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η θεματολογία, που επικεντρώνεται σε καίρια ζητήματα φιλοσοφικά, επιστημονικά, κοινωνικά, ανθρωπιστικά, πανανθρώπινα..Τους θεματικούς πυρήνες πλαισιώνουν ο φιλοσοφικός στοχασμός χωρίς στεγανά, η ενόραση και ο καθαρός ποιητικός λόγος. Ο διάλογος και η αφήγηση, όπου χρησιμοποιούνται, προσδίδουν δραματουργικό τόνο. 

Στην ποιητική έκφραση ο άκρατος και πηγαίος λυρισμός, είναι χαρακτηριστικό τού στοχαστή και φυσιολάτρη δημιουργού. Η ποικιλότητα των εκφραστικών του τρόπων αισθητοποιεί θαυμάσια ιδέες, συναισθήματα, φιλοσοφικό στοχασμό, επιστημονική θεωρία και γνώση. Η ελεύθερη «μουσική» στιχοποιία με το ρεαλιστικό και υπερρεαλιστικό στοιχείο τής έκφρασης και της εικονοπλασίας της υπερβαίνει και αυτά ακόμη τα χαρακτηριστικά της «Γενιάς του ’30». 

Ο Σωκράτης Μελισσαράτος ανήκει στους δημιουργούς της Πρώτης Δεκαετίας του 21ου αιώνα πρωτοτυπώντας με νέους θεματικούς ορίζοντες στη Νεοελληνική Ποίηση. Η πορεία της ποιητικής δημιουργίας του είναι αποτέλεσμα έμφυτης ποιητικής ουσίας, μελέτης του γίγνεσθαι της Ελληνικής και Ξένης λογοτεχνίας και αδιάκοπη ιχνηλασία φιλοσοφικών θεωρήσεων από τους Προσωκρατικούς φιλοσόφους μέχρι τα σύγχρονα φιλοσοφικά ρεύματα και τις κατακτήσεις της επιστήμης για το Σύμπαν.. Τα εναγώνια ερωτήματα του ανθρώπου για τη Ζωή και τα «Μετά τα Φυσικά» ή «Εσωφυσικά» κατά τον ποιητή, καθώς και η αέναη αναζήτηση για τη Γνώση και την Αλήθεια, στο Έργο του δείχνουν το δρόμο για μια άδολη επανεξέταση αρχών και αξιών. 

Ο Σωκράτης Μελισσαράτος άνοιξε νέους δρόμους και χάραξε δική του πορεία στην Ελληνική αλλά και την Παγκόσμια Ποίηση με μια πρωτόγνωρη έκφραση ιδεών, υψηλού πνευματικού επιπέδου υλοποιώντας τη ρήση του Κωστή Παλαμά για το ωραίο, το μεγάλο και τ’ αληθινό! Πρέπει να σημειώσουμε επιτατικά ότι με τη συμπαντική, φιλοσοφική, επιστημονική, ουμανιστική και πανανθρώπινη θεματολογία του σηματοδοτεί την αναγέννηση, την εξάπλωση και την εδραίωση ιδεών ενός πρωτόγνωρου διαφωτισμού. 
Επέλεξε να δηλώσει την παρουσία του στα Ελληνικά – Γράμματα με την επική δημιουργία του «ΣΤΟΥ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ ΤΗ ΡΟΗ», (σελίδες 360, Εκδόσεις ΜΙΧΑΛΗ ΣΙΔΕΡΗ, Αθήνα 2008), ένα έργο πνοής με θεματική καινοτομία και πολυσήμαντη διάσταση. 

Η φιλοσοφική σκέψη για την Κοσμογονία και τη λειτουργία του συμπαντικού Κόσμου σ’ ένα συγκερασμό με την επιστημονική έρευνα και γνώση δοκιμάζουν στο έργο αυτό τον προβληματισμένο αναγνώστη, ο οποίος καλείται σε μια άδολη επανεξέταση των δεδομένων της αρχαίας ελληνικής σκέψης, που απόδεικνύουν τα σύγχρονα τεχνολογικά μέσα της Φυσικής, της Αστροφυσικής, της Αστρονομίας και άλλων συναφών επιστημών. 
Στο έργο αυτό οι διάλογοι των επίλεκτων συνομιλητών-ιστορικών προσώπων και τα διλήμματα του «Αγγέλου»- ανθρώπου οδηγούν σε «αξιώματα» αποδεκτά από τη σύγχρονη επιστήμη! 

Ο Κώστας Γκέκας (Φαίδων Ευπειθέας), έγκριτος Νομικός, καταξιωμένος λογοτέχνης – ποιητής, και κριτικός λογοτεχνίας, για την Ποιητική Σύνθεση «ΣΤΟΥ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ ΤΗ ΡΟΗ» και γενικά για το έργο του συγγραφέα Σωκράτη Μελισσαράτου γράφει: 

«… Χρειάστηκαν 400 χρόνια περίπου μετά τον Βιτσέντζο Κορνάρο, τον Ετεοκρήτη αυτό ποιητή-τροβαδούρο της αγάπης του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας, που δημιούργησε το ερωτικό έπος των 10.000 στίχων «ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ», για να γεννηθεί ένας πληθωρικός ποιητής σαν το Σωκράτη Μελισσαράτο. Δεν μπορείς ενάντια στη ροή των καιρών να δημιουργείς ένα φιλοσοφικό επικολυρικοδραματικό ποίημα 10.000 στίχων «ΣΤΟΥ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ ΤΗ ΡΟΗ». Δεν μπορείς να παγώνεις το χρόνο, να καταφέρνεις να μείνεις αδιάφορος στις τρομακτικές ταχύτητες του 21ου αιώνα, ανεπηρέαστος από τους ρυθμούς των διπλανών σου και συ να γίνεσαι ένας ποταμός δημιουργίας, αν δεν κουβαλάς τον ίδιο τον ποταμό μέσα σου! Γιατί ο κανόνας είναι σήμερα τα μικρά αποσπασματικά ποιήματα, που σαν κραυγές διαμαρτυρίας γεννιούνται και πεθαίνουν. 

Και ενώ αυτός είναι ο κανόνας ο Σ. Μελισσαράτος κάνει την εξαίρεση,.. ώστε η εκφραστική γραφή τού ποιητή να αποδοθεί δια μέσου ενός τέτοιου μακροσκελέστατου φιλοσοφικού επικολυρικού-δραματικού ποιήματος. Ένα ποίημα που σφύζει από καθαρή βαθειά Ελληνικότητα υψηλών νοημάτων, που εμπλουτίζει τη Λογοτεχνία μας μ’ ένα απαράμιλλο αριστούργημα, που δημιουργεί μια νέα στάση στην διαδρομή, που κάνει το τραίνο της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. 
ΑΚΡΙΤΙΚΗ ΔΗΜΩΔΗΣ ΠΟΙΗΣΗ (ΔΙΓΕΝΗΣ ΑΚΡΙΤΑΣ 9ος/10ος/11ος Αιώνας), ΚΡΗΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ (Ερωτόκριτος 1620 / 17ος αιώνας), ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑΣ (19ος αιώνας) και τώρα ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ ΕΠΙΚΟ ΔΡΑΜΑ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΕΩΣ («ΚΟΣΜΙΚΗ ΙΑΧΗ», 21ος Αιώνας).[…] 
Ο ποιητής Σωκράτης Μελισσαράτος είναι ένα φωτεινό μετέωρο στο Λογοτεχνικό χώρο αυτόφωτο και δεν μπορεί κάποιος αντικειμενικός αναγνώστης και περισσότερο κριτικός λογοτεχνίας να μην αναγορεύσει την ποίησή του σε ποίηση του Φωτός! Αν και παρουσιάστηκε αργά στα Ελληνικά Γράμματα, παρά την ενασχόλησή του με την ποίηση από τα γυμνασιακά του χρόνια, έκανε τέτοια αίσθηση με τη γραφή του, που έγκριτοι συγγραφείς, καθηγητές Πανεπιστημίων και κριτικοί λογοτεχνίας τον κατατάσσουν σε περίοπτη θέση μέσα στον Ελληνικό Παρνασσό του Πνεύματος! 
Με το μέχρι σήμερα έργο του (2017), με την ποίησή του αλλά και τα πεζά κείμενά του δημιουργεί ένα δικό του μαγικό κόσμο! Ένα κόσμο με μια σκέψη συμπαντική! 

Ο Αυγερινός Ανδρέου, έγκριτος Νομικός, πρώην Πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών και καταξιωμένος λογοτέχνης - ποιητής και κριτικός λογοτεχνίας, στο κριτικό δοκίμιό του για την Ποιητική Σύνθεση «Στα Κράσπεδα της Αιτωλίας Χώρας», ΚΕΝΤΡΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΧΑΡΗ ΠΑΤΣΗ, Αθήνα 2016 και γενικά για τον ποιητή Σωκράτη Μελισσαράτο γράφει: 

«… Η φύση κρατάει καλά κρυμμένα τα μυστικά της, το ίδιο και η ποίηση του Σωκράτη Μελισσαράτου. Το ίδιο συμβαίνει και με την ποίηση του Γιώργου Σεφέρη. 
Πώς θα κατανοήσει κάποιος τον στίχο της «Ελένης» του Σεφέρη: «Τι είναι θεός, τι μη θεός και τι ανάμεσά τους;», αν δεν διαβάσει την Ελένη του Ευριπίδη, στην οποία βρίσκουμε: «Τι εστίν θεός, τι μη θεός, και τι το μέσον;». Σημείωνε ο Ηράκλειτος: «Αμαθίην γαρ άμεινον κρύπτειν έργον δε εν ανέσει και παρ’ οίνον». 
(Είναι καλύτερα να κρύπτει κανείς την αμάθειά του, αλλά αυτό είναι δύσκολο, όταν χαλαρώνει και πίνει). 
Συμπληρώνω εγώ: 
και όταν διαβάζει ποίηση Σωκράτη Μελισσαράτου 

Δείγμα γραφής της ποίησης Σωκράτη Μελισσαράτου: 

Στην Αρχή των Πραγμάτων 

«Πάντα ήσουν μέσα στην Αρχή / και πάντα θα ’σαι / στο Τέλος μέσα των Πραγμάτων! / Μην απέχεις απ’ τα δρώμενα, / μην απέχεις της Ζωής. / Πάντα να βρίσκεσαι στους Ήχους και τα Χρώματα μέσα! / Σπείρε τους Σπόρους σου στο Κενό ενδιάμεσο / Δέντρα να γίνουν, να καρπίσουν κι ανθούς να βγάλουν, / να Αναστηθείς… / και το νήμα απ’ την Αρχή να πιάσεις…!» (σελ.11) 

«Στίχοι αληθινής ποίησης, την οποία αγαπώ, σέβομαι και προσκυνώ»! 

Ποια αξία έχει να διαβάσω ένα ολόκληρο βιβλίο με ποιήματα για έρωτες, για ανθισμένες αμυγδαλιές, για ραπίσματα του αέρα των νησιών των Κυκλάδων, για ανεκπλήρωτα όνειρα και τόσες άλλες κενοδοξίες; 
Αξία έχει να διαβάσω τους λίγους στίχους του Σωκράτη Μελισσαράτου και να προβληματιστώ για την Αρχή και το Τέλος των πραγμάτων…» 

Κλείνει δε το κριτικό του δοκίμιο ο Αυγερινός Ανδρέου με ένα απόφθεγμα του Ηράκλειτου ως εξής: 

«Είς εμοί μύριοι, εάν άριστος ή», δηλαδή ο ένας άνθρωπος για εμένα ισοδυναμεί με μύριους (10 χιλιάδες), αν είναι άριστος.» 

Και ο Σωκράτης Μελισσαράτος είναι άριστος! 

Επιτέλους, « εγεννήθη ημίν ποιητής ». 

Η ποίηση του Σωκράτη Μελισσαράτου είναι μια Κοσμική φλόγα, που προέρχεται κατ’ ευθείαν από το Παγκόσμιο Πνεύμα, το οποίο διέπει τα πάντα, αλλά ο ανθρώπινος νους αδυνατεί εύκολα να κατανοήσει. Είναι αυτό το «Νέο», που εισάγει και μας προσφέρει η γραφίδα του, δηλαδή μια νέα θέαση, τόσο της πνευματικότητας του ανθρώπου, της Ποιητικής έκφρασης αυτού, όσο και του ειδώματος του Κόσμου από μια άλλη οπτική και πνευματική γωνία, αυτή της Επιστήμης και της Φιλοσοφίας! 
Η θεματική καινοτομία του νέου δημιουργού Σωκράτη Μελισσαράτου σε αρμονία με το ανάλογο εικαστικό του έργο φέρνει τα βήματα της Ποίησης σε νέο πρωτόφαντο δημιουργικό δρόμο! 

Οδηγός στο έργο του το θείο και ανέσπερο Φως και η θεία μήτρα της «παμμήτειρας» και «κυβερνήτειρας» Φύσης! 

Γιώργος Πετρόπουλος 

..................................................................................................................................................................
Αναδημοσίευση από το βιβλίο του  του Γιώργου Πετρόπουλου «Κριτικά Κείμενα για την Ποίηση του Σωκράτη Γερ. Μελισσαράτου».  σελ. 11, ΕΚΔΟΣΕΙΣ  ΡΗΣΟΣ, Αθήνα 2017.

Δευτέρα 18 Ιουνίου 2018

Ο Δημήτριος Βυζάντιος










ΓΙΩΡΓΟΣ  ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας
Ιστορικός Λογοτεχνίας-Λογοτέχνης
-Κριτικός

Οι Έλληνες Ρομαντικοί Ποιητές

Ο Δημήτριος Βυζάντιος

Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος

Ο Νεοελληνικός Ρομαντισμός (1830-1880) ευτύχησε να γεννήσει μεγάλα ποιητικά αναστήματα, τα οποία για μία πεντηκονταετία εδέσποσαν στο φιλολογικό ορίζοντα του νεοπαγούς τότε Ελληνικού κράτους, διαμορφώνοντας το εθνικό, πολιτικό και κοινωνικό του πλαίσιο δια των παρεμβάσεών τους, είτε στον τύπο της εποχής, είτε δια της εκδόσεως αυτοτελών ποιητικών συλλογών ή φυλλαδίων. Ωστόσο, η απήχησή τους ήταν μεγαλύτερη, αν αναλογισθεί κανείς τη συχνότητα εμφανίσεώς τoυς στα Αναγνωστικά της Στοιχειώδους και μέσης Εκπαίδευσης μέχρι και τη δεκαετία του ’70.

Να υπενθυμίσουμε ενταύθα τους μείζονες εξ αυτών, οι οποίοι και πολυγραφότατοι υπήρξαν και το έργο τους γνώρισε την καταξίωση, μεσούντος του ΙΘ’ αιώνος: Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός (1778-1850), Αλέξανδρος Σούτσος (1803-1863), Παναγιώτης Σούτσος (1806-1868), Θεόδωρος Ορφανίδης (1817-1886), Ιωάννης Καρασούτσας (1824-1873), Αχιλλέας Παράσχος (1838-1895), Γεώργιος Παράσχος (1822-1886), Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής (1809-1892), Άγγελος Βλάχος (1838-1920), Σπυρίδων Βασιλειάδης (1844-1874) και Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος (1843-1873). 


Στη σκιά των ανωτέρω κινείται και παράγει αξιοπρόσεκτο έργο ένας εσμός ελασσόνων ποιητών. Τοιούτοι είναι: οι: Ηλίας Τανταλίδης (1818-1876), Δημοσθένης Βαλαβάνης (1829-1854), Παναγιώτης Ματαράγκας (1834-1895), Δημήτριος Βυζάντιος (1834-1854), Στέφανος Κουμανούδης (1818-1899), Αντώνιος Καλαμογδάρτης (1810-1856), Ηλίας Καλαμογδάρτης (1817-1848), Νικόλαος Σαλτέλης (1815-1850), Ιωάννης Ισιδωρίδης Σκυλίτσης (1819-1890), Χρήστος Αναστασιάδης- Παρμενίδης (;-1869), Ξενοφών Ραφτόπουλος (1828-1852), Σοφοκλής Καρύδης (1832-1893), Παναγιώτης Συνοδινός (1836-1906), Ιωάννης Ραπτάρχης (1812-1878), Αλέξανδρος Βυζάντιος (1841-1898), Αντώνιος Αντωνιάδης (1836-1905) κ.α.


Ωστόσο, όπως παρατηρεί ο Μ. Γ. Μερακλής(1) και επιβεβαιώνει ο Κ.Θ. Δημαράς(2) πολλοί εκ των νεοελλήνων ρομαντικών ποιητών απεβίωσαν νέοι. Ούτως ο Νικόλαος Σαλτέλης απεβίωσε 29 ετών, ο Ηλίας Καλαμογδάρτης 32, ο Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος και ο Δημοσθένης Βαλαβάνης 30, ο Σπυρίδων Βασιλειάδης 29, ο Ν. Ι. Σταματέλος 28, ο Ξενοφών Ραφόπουλος 24, ο Δημήτρης Βυζάντιος 20 και ο Γ. Ρήγας ακόμη νεώτερος. Γεγονός το οποίο, κατά τη γνώμη τού γράφοντος, δεν τους επέτρεψε να αναδείξουν το ταλέντο τους και να δώσουν εύχυμο(ν) και ολοκληρωμένο έργο.

Εργοβιογραφικό Δημήτριου Σ. Βυζαντίου

Είναι εύλογο τα βιογραφικά στοιχεία του Δημητρίου Σ. Βυζαντίου να είναι ελάχιστα. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1834. Ήταν γυιός του λεξικογράφου και συγγραφέα του πονήματος "Κωνσταντινούπολις" Σκαρλάτου Δ. Βυζαντίου. Υπήρξε ευφυής και επιμελής κατά τις εγκυκλίους του σπουδές. Έγινε φοιτητής της Φιλοσοφικής, αλλά δεν έλαβε ποτέ το πτυχίο του, αφού απεβίωσε μόλις εικοσαετής το 1854 στην Αθήνα. Από την παιδική του ηλικία υπήρξε λάτρης των Μουσών(3).

Συνέθεσε πρωτότυπα ποιήματα και μετέφρασε τα άσματα της «Γαλάτειας» του Γάλλου Φλωριάν εμμέτρως(4). Τα ποιήματά του σκόπευε να εκδώσει υπό τον τίτλο «Ανεμώνη»(5). Όμως, ο θάνατος τον πρόλαβε. Από τα πρωτότυπα ποιήματά του τρία δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό - σύγγραμμα «Πανδώρα»(6). Τα ποιήματά του αυτά τα υπέγραφε με τα αρχικά του, ήτοι Δ.Σ.Β.(7). Σήμερα ό,τι περισώθηκε από το έργο του και, ιδίως, από τις μεταφράσεις του απαντάται στους «Παρνασσούς» του Ραπτάρχου(8), του Ματαράγκα(9), της «Αμαλθείας»(10) και στην «Ανθολογία» του Μιχαήλ Περάνθη(11).

Εμείς εδώ θα συγκεντρώσουμε όλο αυτό το διάσπαρτο ποιητικό υλικό, συνθέτοντας, έστω και εξ αυτού, την ποιητική του συλλογή «Ανεμώνη», την οποία δεν πρόλαβε να εκδώσει.

Κριτικά

Η κριτική στάθηκε ευμενής απέναντι στην ποίηση του Δημητρίου Σ. Βυζαντίου. Ο Ραπτάρχης(12) γράφει: «… Πολύ νέος εις την ηλικίαν ελάτρευσεν τας Μούσας, και σήμερον βεβαίως ήθελε είσθαι εις των καλητέρων λειτουργών αυτών∙ αλλά το βαρύ του θανάτου δρέπανον εθέρισε τον επί χρυσαίς ελπίσιν υπανοιγόμενον τούτον κάλυμα». Ο Παναγιώτης Ματαράγκας(13) σημειώνει: «… Ένθερμος λάτρης των Μουσών, από παιδικής ηλικίας διεκρίνετο επί ευφυΐα και επιμελεία ήτις πολλά υπέσχετο, αλλ’ ο θάνατος απέκοψεν ενωρίς τον τοσαύτης ελπίδας παρέχοντα βλαστόν…». Ενώ εις τον «Παρνασσόν» της εφημερίδος «Αμάλθεια» της Σμύρνης(14) παρατηρείται: «… Τα ποιήματα, τα οποία έγραψε, διεκρίνοντο και για την καλή εκλογή των θεμάτων και για τη στιχουργική ευχέρεια και καλλιέπεια. φαίνεται δε ότι αν ζούσε, θα κατείχε άριστη θέση μεταξύ των νεωτέρων ποιητών της Ελλάδος». Εν τέλει ο Μιχαήλ Περάνθης(15) κρίνει ότι: «… Είναι άδικα λησμονημένος, με λυρικές νύξεις ικανές να επισύρουν μια δόση υστεροφημίας…». Επιπροσθέτως ο Ηλίας Βουτιερίδης(16) τον τοποθετεί στους πρώτους Νεοέλληνες σονεττογράφους.

Κατά τη γνώμη τού γράφοντος η ποίηση του Δημητρίου Σ. Βυζαντίου, έστω και εις ακραία καθαρεύουσα, είναι εύμολπος, ρέουσα ελευθέρα, προερχόμενη από πηγαίο συναίσθημα και είναι γεμάτη από λυρικές εξάρσεις. Είναι διάφανος και μετρικά άψογος. Ο ποιητής γράφει σε ποικίλα μέτρα, διαθέτει προσεγμένη ομοιοκαταληξία και γενικά παρέχει άριστο αισθητικό αποτέλεσμα. Μας δίδει ωραίες εικόνες και αρέσκεται στα ασύνδετα σχήματα. Το ενίοτε φιλοσοφικό και πεισιθάνατο περιεχόμενο κάποιων ποιημάτων του προοιωνίζει τον Δημήτριο Παπαρρηγόπουλο, ενώ έκδηλη είναι και η προτίμησή του στην ελληνική αρχαιότητα.

Γιώργος Πετρόπουλος
..............................................................................................................

Σημειώσεις

(1) Μ.Γ. Μερακλή, «Οι Ρομαντικοί του ΙΘ΄ αιώνα», εν «Νέα Εστία», έτος ΝΕ΄, 1981, τόμος 110, τεύχος 1307, σελίς 16
(2) Κ.Θ. Δημαρά, «Ελληνικός Ρομαντισμός», εκδόσεις «Ερμής», Αθήνα 1985, σελίς 199
(3) Π. Ματαράγκα, «Παρνασσός, ήτοι Απάνθισμα των εκλεκτοτέρων ποιημάτων της Νεωτέρας Ελλάδος», υπό του τυπογραφείου Νικολάου Ρουσοπούλου, εν Αθήναις 1880.- «Παράρτημα Αμάλθειας Παρνασσός, ήτοι απάνθισμα των εκλεκτοτέρων ποιημάτων των Νεωτέρων Ελλήνων ποιητών», τόμος πρώτος, εν Σμύρνη 1894, εκ του τυπογραφείου της Αμαλθείας, σελίς 99.- Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν, εκδοτικός οίκος «Ελευθερουδάκη», Αθήνα (αχρονολόγητον, τόμος τρίτος, σελίς 638)
(4) «Παρνασσός» της «Αμαλθείας» αυτόθι
(5) Αυτόθι
(6) Περιοδικό «Πανδώρα», τόμος Γ΄, τεύχος ΞΖ΄ (67), Ιανουάριος 1853, σελίς 456.- Τόμος Γ, 15 Οκτωβρίου 1852, φυλλ. 62, σελίδες 315 και 319.- Τόμος Γ΄, φυλλ. 58, 15 Αυγούστου 1852, σελίδες 217, 218 και 220-221. Και τόμος Γ’, τεύχος ΝΒ’ (52), Μάιος 1852, σελίς 96
(7) Απόστολου Σαχίνη «Συμβολή στην Ιστορία της Πανδώρας», Αθήνα 1964, σελίς 81
(8) Ρ. (Ραπτάρχης), «Παρνασσός ή Απάνθισμα των εκλεκτοτέρων τεμαχίων της Νέας Ελληνικής Ποιήσεως», τύποις Ραδαμάνθυος, εν Αθήναις 1868, σελίδες 126-136
(9) Ματαράγκα, αυτόθι, σελίδες 116-125
(10) Αμάλθεια, σελίδες 99-110, αυτόθι
(11) Μιχαήλ Περάνθη «Ανθολογία», εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα», Αθήνα (αχρονολόγητον) τόμος Β’, σελίδες 325-326
(12) Ραπτάρχης, αυτόθι, σελίς 126
(13) Ματαράγκας, αυτόθι, σελίς 116
(14) Αμάλθεια, αυτόθι, σελίς 99
(15) Μιχαήλ Περάνθη, αυτόθι, σελίς 325
(16) Ηλία Βουτιερίδη «Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας», εκδόσεις «Δημ. Ν. Παπαδήμα», Αθήνα 1976, τρίτη έκδοση, σελίς 292

Γιώργος Πετρόπουλος