Σταματώντας στα δάση ένα χιονισμένο βράδυ

ROBERT  LEE  FROST

(1874 - 1963)

"O Robert Lee Frost, (Ρόμπερτ Φροστ)  γεννήθηκε στην Καλιφόρνια, αλλά τόσο αυτός όσο και η ποίησή του συνδέθηκε με την Νέα Αγγλία. εργάστηκε σαν εργάτης υφαντουργείων, σαν δάσκαλος, μικροπωλητής, δημοσιογράφος, σπουδάζοντας ταυτόχρονα όπως στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ χωρίς να περατώσει σπουδές και να λάβει πτυχίο. [...] Στην πόλη του Χαμσάϊρ εξέδωσε την πρώτη ποιητική συλλογή του "Η θέληση ενός παιδιού" (1913) και ακόλουθα μια δεύτερη "Βορειότερα της Βοστώνης"(1914). Στο βιομηχανικό Νιου Χαμσάϊρ, τη "Γρανιτένια πολιτεία". [...] 

Ο Φροστ, μέσα στην αμερικανική ποίηση είναι κωδικοποιημένος σαν ποιητής των χωραφιών, των λιβαδιών, και της φάρμας. [...]                                            Σήμερα ο Φροστ είναι τοποθετημένος με την ομόφωνη γνώμη της κριτικής της χώρα του στην κορυφή της πυραμίδας που λέγεται αμερικανική ποίηση και το έργο του μεταφρασμένο, είναι παγκόσμια γνωστό. Τιμήθηκε με το βραβείο Πούλιτζερ και με πολλές άλλες διακρίσεις."     

Οι dromoi Logotexnias, φιλοξενούν ένα ποίημα του Αμερικανού ποιητή με τίτλο:

Σταματώντας στα δάση ένα χιονισμένο βράδυ

Τα δάση αυτά ποιος να τα ορίζει!

Το σπίτι του θα το 'χει στο χωριό.

Δε θα με δει να στέκω εδώ,                                                                  

Τα δέντρα να κοιτάζω, ενώ χιονίζει.                                    

Τ'  άλογό μου θα το βρίσκει τρέλλα 

σ' αυτή να σταματάω την ερημιά.                                                                  

Παγωμένη λίμνη, γύρω έλατα 

και κατάμαυρη νυχτιά. 

Τα κουδούνια του ανήσυχα τινάζει

ρωτάει αν έχασα το δρόμο, λες.

Κι΄ ακούγεται ύστερα μόνο τ΄ αγιάζι 

και του χιονιού οι νυφούλες απαλές.

Το δάσος είν΄ ωραίο, μαύρο, βαθύ

μα εγώ πολλά έχω ακόμα υποσχεθεί 

κι έχω μίλια πολλά να κάνω 

πριν πεθάνω - μίλια πολλά να κάνω.

 Robert Lee Frost   (Ρόμπερτ Φροστ)   

............................................................................................................

Από την Παγκόσμια Ποιητική Ανθολογία, Τομ. Γ΄, σελ. 1186, Ρίτας Μπούμη - Νίκου Παππά, Εκδόσεις "Διόσκουροι - Αθήνα. (Αχρονολόγητο)

Άναμπελ Λη

EDGAR ALLAN POE

( Έντγαρ Άλλαν Πόου)

Άνναμπελ Λη

Χρόνια πολλά περάσαν από τότε,
σ’ ένα βασίλειο δίπλα στο γιαλό,
που κάποια κόρη εζούσε, τ’ όνομά της
ΑΝΝΑΜΠΕΛ ΛΗ, θα τόχετε ακουστό.
Κι η κόρη αυτή μονάχην είχε σκέψη
να μ’ αγαπά και να την αγαπώ.

Ήμαστε ακόμα οι δυο μικρά παιδάκια,
σ’ ένα βασίλειο δίπλα στο γιαλό:
Μα ήταν τρανή η αγάπη που αγαπιόμαστε-
η ΑΝΝΑΜΠΕΛ ΛΗ κι εγώ, στον ουρανό
τα φτερωμένα Σεραφείμ, που μας ζηλεύανε,
μας κοίταζαν με μάτι φθονερό.

Κι ήταν γι’ αυτό -περάσανε πια χρόνια-
που στο βασίλειο δίπλα στο γιαλό,
κατέβηκε απ’ τα νέφη στην ωραία μου
ΑΝΝΑΜΠΕΛ ΛΗ, ψυχρό, θανατερό
τ’ αγέρι κι οι μεγάλοι προγονοί της
την πήραν και μ’ αφήσαν μοναχό,
σ’ ένα μνημούρι μέσα να την κλείσουνε
στη χώρα τούτη δίπλα στο γιαλό.

Οι άγγελοι, που δεν είχαν τη δική μας
την ευτυχία, ζηλέψαν και γι’ αυτό-
Ναι! Και γι’ αυτό (καθώς το ξέρουν όλοι
μες στο βασίλειο δίπλα στο γιαλό),
τ’ αγέρι από τα νέφη κάποια νύχτα
κατέβηκε ψυχρό, θανατερό
και μ’ άρπαξε τον ώριο θησαυρό.

Κι από των πιο σοφών και πιο μεγάλων
η αγάπη μας τρανότερη πολύ-
κι ούτ’ οι αγγέλοι πάνω στα ουράνια
κι ουτ’ οι δαιμόνοι κάτω απ’ το βαθύ-ν-
ωκεανό μπορούνε την ψυχή μου
να τη χωρίσουν διόλου απ’ τη ψυχή
της ωραίας μου ΑΝΝΑΜΠΕΛ ΛΗ.

Γιατί ποτέ δεν βγαίνει το φεγγάρι
χωρίς ονείρατα γλυκά να μου κρατεί
της ωραίας μου ΑΝΝΑΜΠΕΛ ΛΗ.
Και πάντα, όταν προβάλλουνε τ’ αστέρια,
νιώθω και πάλι τη ματιά τη λαμπερή
της ωραίας μου ΑΝΝΑΜΠΕΛ ΛΗ.
Κι όλη τη νύχτα δίπλα μου τη νιώθω,
συντρόφισσα μου, αγάπη μου ακριβή,
μέσα στον τάφο δίπλα στην ακτή
που του πελάου το κύμα αντιλαλεί.

 Edgar Allan Poe       ( Έντγαρ Άλλαν Πόου)
................................................................................................................................
Από τη "ΝΕΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ" της ΡΙΤΑΣ ΜΠΟΥΜΗ-Ν. ΠΑΠΠΑ, ΄
τόμ. Γ΄, σελ. 1140. 

Ο νέος κολοσσός

EMMA LAZARUS
(1849 - 1887).

Ήταν ποιήτρια από τη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ. Αξιοσημείωτο ποίημά της "Ο νέος κολοσσός"




Ο νέος κολοσσός
Δεν μοιάζει με τον μπρούτζινο τον κολοσσό της Ρόδου
Που τα κυρίαρχα σκέλη του σε δυο μεριές πατούσαν,
Εδώ στις πύλες του ωκεανού τις δυτικές θα στέκει
Μ΄ αντρογυναίκα με πυρσό, που αντίς για φλόγα υψώνει
Την αστραπή αιχμάλωτη, και τ' όνομά της: Μάνα,
Μητέρα των εξόριστων. Από το φάρο - χέρι της 
Φωτοβολάει ως πέρα παγκόσμιο καλωσόρισμα
Και μ' ένα βλέμμα ήρεμο στ' απάνεμο λιμάνι
Δεσπόζει που δυο δίδυμες πόλεις τον περιζώνουν.
"Κρατήστε εσείς τις τελετές Χώρες Παλιές", κραυγάζει.
"Δώστε σε μένα τους φτωχούς, τους καταφρονεμένους σας
Που τσάκισαν οι συμφορές και λαχταρούν γι' ανάσα
Ελεύθερη, στείλε μου εδώ τους ανεμοδαρμένους,
Τους άστεγους, τους ναυαγούς κι όλο τ' ανθρωπολόι 
Που περισσεύει ανέλπιδο στις σκυθρωπές ακτές σας.
Πίσω απ' την πύλη τη χρυσή τη λάμπα μου ανυψώνω".

Emma Lazarus (Έμμα Λαζάρους)
.............................................................................................................

(Από τη Νέα Παγκόσμια Ποιητική Ανθολογία, τόμ. Γ΄, σελ. 1128, Ρίτας Μπούμη - Ν. Παπά. Εκδόσεις Διόσκουροι - Αθήνα, αχρονολόγητο).

Γη ομοιότητά μου

WALT  WHITMAN

(Γουώλτ Ουΐτμαν)

Ο Γουώλτ Ουίτμαν (1819-1892), ήταν ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς συγγραφείς και ποιητές. Κυριότερο έργο του αποτελεί η ποιητική συλλογή Φύλλα Χλόης.

Γη ομοιότητά μου

Γη πανομοιότυπό μου

μολονότι φαίνεσαι τόσο απαθής, πλατιά και σφαιρική

τώρα υποπτεύομαι πως αυτό δεν είναι όλο

τώρα υποπτεύομαι πως υπάρχει κάτι

άγριο σε σένα για να εκραγεί,

γιατί ένας αθλητής είναι ερωτευμένος μαζί μου

κι εγώ μ' αυτόν,

αλλά υπάρχει κάτι άγριο και τρομερό μέσα μου

γι' αυτόν να εκραγεί.

Δεν τολμώ να το πω με λόγια ακόμα

ούτε και σ' αυτά τα τραγούδια..

                                   *

Σ' αυτούς που απέτυχαν

Σ' αυτούς που απέτυχαν σε πλατιές εμπνεύσεις

στους άγνωστους στρατιώτες που έπεσαν στο

μέτωπο από μολύβι 

στους ήρεμους αφοσιωμένους μηχανικούς

- στους φλογερούς ταξιδιώτες - στους πιλότους

εκεί στα πλοία τους,

σ' ένα σωρό τραγούδια και εικόνες

χωρίς αναγνώριση - θα ύψωνα 

ένα δαφνοσκεπασμένο μνημείο ψηλό και

ψηλότερο απ' όλα - Σε όλους που

έπεσαν πρόωρα 

κυριευμένοι από κάποιο παράξενο

πύρινο πνεύμα

ηττημένο από ένα πρόωρο θάνατο.   

Walt Whitman    (Γουώλτ Ουΐτμαν)

..............................................................................................................................................
(Από τη Νέα Παγκόσμια Ποιητική Ανθολογία, τόμ. Γ΄, σελ. 1156, 1157, Ρίτας Μπούμη - Ν. Παπά. Εκδόσεις Διόσκουροι - Αθήνα, αχρονολόγητο). 

Γιά ό,τι είν' ομορφιά

EMILY  DICKINSON

Emily Dickinson (Έμιλυ Ντίκινσον),

1830-1886. Η μεγαλύτερη αγγλόφωνη Αμερικανίδα ποιήτρια. Γεννήθηκε στο Άμχερστ της Μασασχουσέτης. Μεγάλη της αγάπη η ποίηση. Έγραφε ακατάπαυστα!.Τα ποιήματά της σύντομα και λυρικά.

                               *
Για ό,τι είν' ομορφιά είχα δώσει τη ζωή μου
μα ευθείς στο μνήμα ως με βολέψαν το στενό
κάποιον που πέθανε για την αλήθεια
στο χώρο απόθεσαν τον πλαϊνό.

Με ρώτησε σιγά, για τι είχα υποκείψει
και του 'πα για την ομορφιά. Κι εγώ
για την αλήθεια. Είμαστε αδέλφια, μου 'πε,
το ίδιο είναι και τα δυο.

Κι έτσι σαν ομοαίματοι που συναντιούνται
τα λέγαμε τη νύχτα απ' τα δωμάτιά μας
ως που έφτασαν στα χείλη μας τα βρύα
και σκέπασαν τα ονόματά μας.

Emily Dickinson   (Έμιλυ Ντίκινσον)