Ο π ο ι η τ ή ς

ALFRED  DE  MUSSET

(1810 - 1857)

   Ο Αλφρέ ντε Μυσσέ Γεννήθηκε στο Παρίσι και εμφανίστηκε στα γαλλικά γράμματα σε παιδική ηλικία, "παιδί θαυμαστό", όπως το ονόμασαν στην εποχή του. Το πρώτο βιβλίο του "Ισπανικά και Ιταλικά Διηγήματα" σημείωσε καταπληκτική επιτυχία και στάθηκε αφορμή ν΄ ανοιχτούν οι πόρτες των παρισινών σαλονιών και περιοδικών στον μόλις δεκαεννιάχρονο ποιητή.

Η ποίηση του Γάλλου ποιητή διακρίθηκε από τους σύγχρονούς της για το λεπτό πνεύμα της, τη χάρη της και την κομψότητα της έκφρασής της. Στο πρώτο του βιβλίο "Ισπανικά και Ιταλικά Διηγήματα", η βυρωνική επιδεικτική πολυτέλεια ξεχείλιζε μαζί με ένα εξωτισμό και μια προπέτεια που θαρραλέα προσβάλλει κάθε είδους παράδοση.  
     Γενικά η ποίηση του Αλφρέ ντε Μυσσέ, σήμερα τόσο ξεθωριασμένη και σχεδόν νεκρή, είναι γεμάτη από ρητορικά σχήματα και διεξοδική μικρολογία. Εκεί που παρουσιάζεται ειλικρινής και με κάποιο ουσιαστικό πυθμένα, είναι στις "Νύχτες", συνθέσεις που συγκινούν άμεσα τον αναγνώστη. Πάντως στη Γραμματολογία, ο Μυσσέ, μαζί με τον Ουγκώ και τον Λαμαρτίνο, αποτελούν την τριάδα του Γαλλικού Ρομαντισμού.  

    Οι dromoi Logotexnias , φιλοξενούν δύο ποιήματά του από τη "Νύχτα του Δεκέμβρη" με τίτλο..  

                      Ο ποιητής

                             Ι

Ξάφνου θωρώ στης νύχτας το σκοτάδι
Κάτι που αθόρυβα γλιστρά
Περνά μπροστά μου σαν σκιά σαν χάδι
Και πλάι στην κλίνη μου ακουμπά...
Ποιος είσαι εσύ, όραμα ωχρό θλιμμένο,
Που έχεις στα ολόμαυρα ντυθεί;
Και τι με θες πουλί ταξιδεμένο;
Μην ονειρεύομαι; Μην είν' γερμένο
Το πρόσωπό μου στον καθρέφτη εκεί;

Ποιος είσαι εσύ, της νιότης μου το φάσμα,
Διαβάτη που δεν έχεις κουραστεί;
Πες μου λοιπόν γιατί σε βρίσκω, ω πλάσμα.
Να στέκεις πάντα εκεί που έχω διαβεί;
Ποιος είσαι συ, επισκέπτη ερημικέ μου,
Των πόνων μου η αιώνια συντροφιά,
Και πώς μ' ακολουθείς παντού, για πες μου,
Ποιος είσαι συ, ποιος είσαι συ, αδερφέ μου
Που φαίνεσαι σαν έρθει η συμφορά;   

                     Στη Γεωργία Σάνδη

Σε βλέπω να ξανάρχεσαι σε βράδυα αστρολουσμένα
Σαν κάποια αγγελική μορφή με μάτια ονειρεμένα,
Ω, αγάπη, υπέρτατο αγαθό, που τώρα έχεις χαθεί-
Τρία χρόνια παν και νόμιζα πως σ' έχω λησμονήσει
Μα εσύ, μ' ένα χαμόγελο και σαν να 'χεις δακρύσει
Στο προσκεφάλι μου έρχεσαι και στέκεις σιωπηλή... 

Το ξέρεις πως δυο λόγια σου με κάνουν βασιλιά,
Βάλε το χέρι στην καρδιά να δεις πόσο βαθιά
Είν' η πληγή μου... Κάμε την συντρίμμια να γενεί...
Ποτέ κανένας εραστής σ' αγαπημένη αγκάλη 
Πεθαίνοντας, δεν ένιωσε τέτοια ηδονή μεγάλη
Τέτοιο στ' ωραίο σου μέτωπο, δεν έδωσε φιλί! 

Alfred De Mysset (Αλφρέ ντε Μυσσέ) 

.............................................................................................                    Από τη "Νέα Παγκόσμια Ποιητική Ανθολογία", τόμ. Β, σελ. 1549, της Ρίτας Μπούμη - Ν. Παπά. 

Η Λ ί μ ν η

ALPHONSE DE LAMARTINE

(1790 - 1869)

Ο Αλφόνς ντε Λαμαρτίν, ήταν Γάλλος ποιητής και πολιτικός. Γεννήθηκε στη Μασόν. Αισθηματική φύση με ευέξαπτη φαντασία και ήρεμα μελαγχολικός, επεβλήθη αμέσως ύστερα από την έκδοση της πρώτης του ποιητικής συλλογής ("Ποιητικοί Ρεμβασμοί" - 1820), που χαρακτηρίστηκε σαν απαρχή νέας περιόδου για τη Γαλλική ποίηση. Η φήμη του απλώθηκε στη Γαλλία και, περνώντας τη Μάγχη, έγινε αιτία να τον ερωτευθεί μια ωραία Αγγλίδα, την οποία και παντρεύτηκε (1823), οπότε και δημοσίευσε τη νέα του συλλογή "Νέοι Ρεμβασμοί" [...] Στα 1829 έγινε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και το ίδιο έτος τοποθετείται στην Γαλλική Πρεσβεία στην Αθήνα,θέση την οποία ίσως δεν αποδέχτηκε, αφού ποτέ δεν ήρθε στην Ελλάδα. [...] 

Στα 1832, ο ποιητής ταξίδεψε στην Ανατολή και εξέδωσε τις περιηγητικές του εντυπώσεις σε 4 τόμους ("Ταξίδι στην Ανατολή" 1835), που είναι και το πρώτο του πεζογράφημα. Στη συνέχεια συνέγραψε την εξάτομη "Ιστορία της Τουρκίας" (1854). 

Ο Λαμαρτίν, που θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς της πρώτης πεντηκονταετίας του 19ου αιώνα, άφησε πολλά βιβλία, που διαβάστηκαν, αγαπήθηκαν και μεταφράστηκαν σ' όλη την Ευρώπη. Έγραψε ερωτικά, θρησκευτικά και επικά τραγούδια και τα μυθιστορήματα "Γκρατσιέλλα" και "Ραφαήλος" που διαβάστηκαν άπληστα στα ελληνικά. [...]

Οι "dromoi logotexnias", παραθέτουν ένα από τα καλύτερα ποιήματά του (σε μετάφραση Αριστοτέλη Βαλαωρίτη) με τίτλο:

                          Η  λ ί μ ν η

Πάντα λοιπόν θα τρέχουμε προς άγνωστο ακρογιάλι,

Θα καταποντιζόμαστε στου τάφου τη νυχτιά,

Χωρίς ποτέ εν' απάνεμο μες στην ανεμοζάλη,

Ούτ' ένα καταφύγιο στη βαρυχειμωνιά!

Κύτταξε, λίμνη, κύτταξε! Δεν έκλεισ' ένας χρόνος

Πούπαιζε με το κύμα σου χαρούμενη τρελλή,

Και τώρα, τώρα ο δύστυχος κάθομαι, λίμνη, μόνος

Στην πέτρα εδ' όπου πάντοτε μας έβλεπες μαζί.

Καθώς και τώρα εμούγγριζες και τότε αγριεμένη

Κι' εξέσχιζες τα στήθη σου στου βράχου τα πλευρά,

Ανήσυχη παράδερνες  στην άκρη θυμωμένη 

Κι εράντιζες τα πόδια της με τον αφρό συχνά.

Θυμάσαι λίμνη, μόνοι μας μια νύχτα εγώ κι εκείνη

Ελάμναμε άφωνοι οι φτωχοί στα κρύα σου νερά,

Τ' αγέρι δεν ανάσαινε, είχες και συ γαλήνη,

Στον ύπνο σου, δεν άκουες παρά τα δυο κουπιά.

Με μιας τραγούδι ουράνιο, πρωτάκουστο, δροσάτο

Το γέρο τον αντίλαλο τριγύρω μας ξυπνά,

Έμειν' ευθύς παράλυτο το κύμα σου το αφράτο

Και τέτοια λόγια ακούστηκαν, θυμάμαι, αρμονικά:

Δίπλωσε, Χρόνε, δίπλωσε τ' ακούραστα φτερά σου,

Ώρες γλυκές μην τρέχετε, σταθήτε μια στιγμή,

Και συ μη φεύγεις, νύχτα μου, με την αστροφεγγιά σου,

Τώρα που ζευγαρώσαμε, είν' εύμορφη η ζωή.

Του κόσμου αυτού τα βάσανα, την ερημιά, τη φτώχεια,

Θέλουν να φύγουν άμετροι γι' αυτούς γοργά γοργά,

Χρόνε μου, πέτα κι άφησε στου έρωτα τα βρόχια,

Τα δυο μας να χορτάσομε τόσο γλυκειά σκλαβιά.

Του κάκου. Οι ώρες φεύγουνε. Κανείς δε με προσμένει...

Κανείς δε μ' ακουρμαίνεται... Η νύχτα εναι σκληρή...

Αχνίζουν τ' άστρα χάνονται... Κρυφά κρυφά προβαίνει, 

Τ' άσπλαχνο γλυκοχάραμα... Λυπήσου μας αυγή...

Του κάκου. Όλα ξεγέλασμα, είν' όνειρα και πλάνη,

Ζωή μας είν' η αγάπη μας, και μοναχή χαρά,

Ας μη ζητούμε ανύπαρχτο στον κόσμο άλλο λιμάνι,

Του χρόνου η άγρια θάλασσα δεν έχει ακρογιαλιά.

Χρόνε ζηλιάρη, δύστροπε! Πες μου, γιατί να σβυώνται,

Σαν αστραπή να φεύγουνε οι ώρες της χαράς,

Καθώς πετούν και φεύγουνε χωρίς να λησμονιώνται 

κι οι μαύρες, κ' οι ολόπικρες στιγμές της συμφοράς;

Απ' τη βαθειά την άβυσσον, όπου μας καταπίνει,

Απ' την αιωνιότητα όπου μας πλημμυρεί, 

Τίποτε, Χρόνε, τίποτε στο φως δεν αναδίνει,

Δεν ξεφυτρώνει τίποτε... όλα τα τρως εσύ.

Λοιπόν απ' όσα χάρηκα δε θ' απομείνει τρίμμα

Δεν θα ν' αφήσω τίποτε σ' αυτήν τη μαύρη γη!

Απ' το γοργό μας πέρασμα δεν είναι τάχα κρίμα

Να μη σωθεί ένα πάτημα,ω Χρόνε αδικητή;

Ω λίμνη, ω βράχοι μου άφωνοι, ω σεις σπηλιές και δάση,

Που βλέπετε τον πόνο μου, μια χάρη σας ζητώ,

Εσείς όπου δε σκιάζεσθε κανείς να σας χαλάσει,

Ποτέ μη μας ξεχάσετε, στο μνήμ' αν πάω κ' εγώ.

Κι' όταν σε δέρνει ο σίφουνας, κι' όταν βαθιά κοιμάσαι,

Ω λίμνη μου αφροστέφανη, να μη μας λησμονείς,

Εσύ δες την αγάπη μας, και μόνη εσύ θυμάσαι

Πως άναφταν τα στήθη μας και θα μας συμπονείς.

Θέλω τα πεύκα, τα έλατα, οι βράχοι, η ρεματιά σου,

Τ' αφρού σου το μουρμούρισμα, τ' αντίλαλου η φωνή,

Τα δροσερά σου σύγνεφα, τ' αγέρι, η καταχνιά σου,

Η βρύση ο καλαμιώνας, το χόρτο το πουλί.

Τ' άστρο το ασημομέτωπο η μυρωδιά που χύνει

Το γαλανό το κύμα σου, ω λίμνη μου γλυκειά,

Ό,τι στην πλάση έχει αίσθηση, πνοή, νοημοσύνη, 

Όλα να λένε: "Αγάπησαν τα μαύρα φλογερά!"  

Alphonse de Lamartine   (Αλφόνς ντε Λαμαρτίν)
.........................................................................................................
ι. "Νέα Παγκόσμια Ποιητική Ανθολογία", Ρίτας Μπούμη - Ν. Παπά, τόμ. Δ΄,  
σελ. 1530-1533.

2. Μετάφραση: Αριστοτέλης Βαλαωρίτης  
3. Τα δύο κείμενα (πεζό και ποίημα) είναι τονισμένα στο μονοτονικό σύστημα.   

Όλους τους άνδρες θέλεις στο κρεβάτι

Charles  Baudelaire    

(Σάρλ Μπωντλαίρ), 1821-1867.

Eνας από τους μεγαλύτερους ποιητές της Γαλλίας. Γεννήθηκε στο Παρίσι. Από τα πιο αξιόλογα έργα του είναι "Η καρδιά μου γυμνή" και τα "Μικρά πεζοτράγουδα". Κορυφαίο όμως έργο του είναι "Τα Άνθη του Κακού". 
                                          *
Όλους του άνδρες θέλεις στο κρεβάτι για την μείξη,
Ω, τέρας θηλυκό! Πόση κακία αποκτάς από τη πλήξη!
Στο έργο σου να είσαι επιδέξια, τα δόντια ακονίζεις, ψυχρά,
Μια καρδιά να τρως τακτικά – τα εμβλήματά σου τα αισχρά.
Τα μάτια σου επίμονα καλούν σαν φάρος σωτήριος,
Και τ’ αρσενικά, τα αφελή πανηγυρίζουν τι νίκη πύρρειος.
Απ’ τα φκιασίδια δανειζόμενη η γοητεία για ξεμυάλισμα
Άγνωστο σε σας της ομορφιάς αγνής το ήρεμο βάδισμα.
Άψυχο εργαλείο του βασανισμού και δράκουλας αιμοσταγής,
Μας «θεραπεύεις» απ’ την ασθένεια του πάθους, την ψυχοβλαβή,
Έχεις ως εργαλείο διαφθοράς τους έμπιστους καθρέπτες,
Μπροστά τους παίρνεις πόζες να ξελογιάζεις επισκέπτες.
Πως δε διστάζεις μπροστά στο μεγαλείο του κακού;
Του Σατανά ισχύ μες στου νοσήματος του αφροδισιακού.
Είσαι το σχέδιο το μυστικοσκοτεινό της Φύσης,
Είσαι η κόλαση που ζούνε οι αισθήσεις.
Είσαι τέρας! Με όψη δαιμονικά αγγελική!
Το μεγαλείο πρόστυχο, η λέρα θεϊκή!

 Charles Baudelaire     (Σάρλ  Μπωντλαίρ)