Σε σένα

  

  Johann Wolfgang von Goethe

(Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε

1749 - 1832)

Ένας Μεγάλος Ελληνιστής και Φιλέλληνας 

"Ότι είναι ο νους και η καρδιά για τον άνθρωπο 

είναι η Ελλάδα για την Οικουμένη"!

                                              (Γκαίτε)

     O Johann Wolfgang von Goethe (Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον  Γκαίτε)  ήταν ο μεγαλύτερος ποιητής της Γερμανίας και ένας από τους μεγαλύτερους του Κόσμου. Πέραν της ποιητικής του δεινότητας ήταν και  μυθιστοριογράφος, δραματουργός, θεωρητικός της Τέχνης και επιστήμονας. Έγραψε πλήθος έργων από τα οποία πρέπει να μνημονεύσουμε τα έργα:  "Βέρθερος", "Έγκμοντ", "Ιφιγένεια", "Τάσσο", "Ερμάνος και Δωροθέα", "Μπαλάντες", "Ρωμαϊκές Ελεγείες"  και "Ενετικά Επιγράμματα" και τα μυθιστορήματα: "Τα χρόνια του προσκυνητή Βίλχελμ", "Εκλεκτικές συγγένειες" και η μεγάλη βιογραφία του "Αλήθεια και Ποίηση".

    Το μεγαλοφυές αριστούργημα όμως του Γκαίτε είναι ο "Φάουστ", όπου σ' αυτό εξαίρεται η προσπάθεια του ανθρώπου να φτάσει το μυστικό της αλήθειας κι όπου αντιπροσωπεύεται, μέσα από διάφορες φάσεις, η πάλη του θνητού εναντίον του κακού και των δελεαστικών κινδύνων του και η επιστροφή του στην ευθεία οδό της ηθικής.

                                                                               *
Οι dromoi logotexnias παραθέτουν τρία ποιήματα του Παγκόσμιου αυτού Πνευματικού Ανθρώπου.

                                                                               *

Σε σένα

Σε σένα, όταν κοιτάζεται στη θάλασσα η Σελήνη
ωσάν κ έσέ παρθένα,
όταν ο ήλιος το πρωί τ΄άπιαστο κύμ΄αφήνει...
ο νους μου είναι σε σένα...

Εσένα βλέπω όταν πλανώ τ΄ανήσυχό μου μάτι
στο μακρυνό το δρόμο,
εσένα τα μεσάνυχτα στο κρύφιο μονοπάτι
που όλοι περνούν με τρόμο

Όταν τ΄αγέρι ανάλαφρα τη θάλασσα χαϊδεύει
ακούω τη λαλιά σου,
όταν βαρύ το σώμα μου την ερημιά γυρεύει
ζητάω την αγκαλιά σου.

Είσαι εδώ πέρα αγάπη μου και σε κρατώ απ' τα χέρια
γερτή στα γόνατά μου...
Ο ήλιος πια βασίλεψε κι έχω για φως τ' αστέρια!
Αχ νά 'σουνα κοντά μου.   (1)

                                   *****
Το Βιβλίο

Το πλέον παράξενο βιβλίο απ' όλα τα βιβλία
Είναι το βιβλίο της αγάπης
Προσεχτικά το εδιάβασα
Ολιγοστά φύλλα χαρές,
Ολόκληρα τετράδια θλίψεις.
Ο χωρισμός ένας τόμος χωριστός
Το αντάμωμα ένα μικρό κεφάλαιο,
Εν απόσπασμα. Ολόκληροι τόμοι φροντίδες
Με σχόλια ατέλειωτα,
Χωρίς κανένα μέτρο. (2)

                                  *****

Σ΄ένα ζευγάρι μάτια

Όταν γλυκολιγώνεσθε, ολόμαυρά μου μάτια
Γίνονται χίλια θρύμματα οι πύργοι τα παλάτια
και τούτος ο παληότοιχος που την καρδιά μου κλείνει
- Συλλογισθήτε το λοιπόν - μπορεί γερός να μείνει;    (3)

 O Johann Wolfgang von Goethe   (Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον  Γκαίτε)

..........................................................................................................................................
1 , 2 & 3. Από την "ΝΕΑ  ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ  ΠΟΙΗΤΙΚΗ  ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ",  της  ΡΙΤΑΣ  ΜΠΟΥΜΗ
- Ν. ΠΑΠΑ, τόμ. Δ΄, σελ 1719,

Ο Ξωτικοβασιλιάς

 Johann Wolfgang von Goethe

  Johann Wolfgang von Goethe (Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε), ήταν Γερμανός ποιητής, μυθιστοριογράφος, δραματουργός, θεωρητικός της Τέχνης και επιστήμονας. Ένα από τα μεγαλύτερα Λογοτεχνικά και Πνευματικά αναστήματα όλων των εποχών!

Ο Ξωτικοβασιλιάς

Ποιος μες στην άγρια νυχτιά σαν άνεμος καλπάζει;

Ένας πατέρας που τον γιο του αγκαλιά κρατά

Κρατάει το αγόρι του σφιχτά και το σκεπάζει

Με ασφάλεια και θαλπωρή, ήρεμα και ζεστά.

Γιε μου, γιατί το πρόσωπο σου κρύβεις μ’ αηδία;

Πατέρα μου, δεν είδες τον Ξωτικοβασιλιά;
Δεν πρόσεξες το στέμμα του, το σκήπτρο, τον μανδύα;
Είναι η ομίχλη μοναχά, μόνο η συννεφιά.

Έλα μαζί να φύγουμε αγόρι μου καλό

Έλα και τα πιο όμορφα θα παίξουμε παιχνίδια

Άνθη γλυκά, πολύχρωμα στολίζουν τον γιαλό

Και θα σου ‘δώσει η μάνα μου, ολόχρυσα στολίδια

Πατέρα μου δεν πρόσεξες; Δεν άκουσες πατέρα;

Ο βασιλιάς των Ξωτικών μιλάει μες στη βραδιά

Ησύχασε αγόρι μου, άκουσες τον αέρα

Που πιάστηκε στις φυλλωσιές και τρέμουν τα κλαδιά

Η πιο όμορφη κόρη μου πιστά σε περιμένει

Θέλεις, αγόρι μου γλυκό, με μένανε να ‘ρθεις;

Κι ένα τραγούδι θα σου πει με μουσική θλιμμένη

Και θα χορέψει ένα χορό μέχρι να κοιμηθείς

Πατέρα μου, Πατέρα μου, στ’αλήθεια δεν κοιτάζεις

Οι κόρες Του, τα ξωτικά μου ρίχνουνε ματιές

Αγόρι μου, Αγόρι μου, σου λέω μην τρομάζεις

Είναι μονάχα οι σκιές που ρίχνουν οι ιτιές

Σε αγαπώ τόσο πολύ, πανέμορφό μου αγόρι

Πατέρα μου ο Βασιλιάς πλησίασε ξανά

Θα ‘ρθεις μαζί μου κι αν δεν θες θα έρθεις με το ζόρι

Με πλήγωσε ο Βασιλιάς, και η πληγή πονά

Τρομάζει ο πατέρας του, στον έρημο το δρόμο

Κρατάει το παιδί σφιχτά και τρέχει πιο γοργά

Κι έφτασε στο καλύβι του μ’ ένα μεγάλο τρόμο

Μα το παιδί του πέθανε κι είναι πολύ αργά

  Johann Wolfgang von Goethe   (Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον  Γκαίτε)