Στην Άβυσσο

NICOLAE MARES - Νικολάε Μάρες

Ο  πρέσβης Νicolae Mareş  (Νικολάε Μάρες) είναι ποιητής, μεταφραστής και δοκιμιογράφος από την Ρουμανία. Υπηρέτησε πολλά χρόνια ως διπλωμάτης. Τώρα είναι συνταξιούχος και ασχολείται κυρίως με τα γράμματα και την επιστήμη.

Στην άβυσσο 

Όταν δεν θα προλάβω πια να περπατώ
Θάψτε με
Όταν δεν θα προλάβω πια να πετώ
Πνίξτε με
Πνίξτε με στην θάλασσα!

Στην άβυσσο και στις κορφές
Οι άνθρωποι είναι αρκετά μικρότεροι.

                           ***

Αυτολογοκρισία 

Υποχρεωμένος να μιλώ
για όσα δεν δύναμαι να πιάσω στο χέρι
για όσα δεν ευωδιάζουν
για όσα μου ξεφεύγουν μες στα δάχτυλα
όσο αισθάνομαι που βουλιάζω
στην λάσπη
μην μου λέτε, σας παρακαλώ, να μιλώ
για την ωραία λάσπη
αν και μερική βουλιάζουν σ’ αυτήν

Νicolae Mareş – Νικολάε Μάρες

                                                           Μετάφραση του Πάβεου Κρούπκα

Επιγραφή σε μια πόρτα

TUDOR  ARGHEZI

 (Τούντορ Αργκέζι),

Tudor Arghezi (Τούντορ Αργκέζι, 1880 - 1967)".
Ο μεγαλύτερος σύγχρονος Ρουμάνος ποιητής. Γεννήθηκε στο χωριό Γκόρζ, στην αριστερή όχθη του ποταμού Όλτ. Στα 1947 τιμήθηκε με το Εθνικό Αριστείο Λογοτεχνίας, που το αστικό καθεστώς του το είχε αρνηθεί, και στα 1965 εκλέγεται επίτιμος πρόεδρος της Ένωσης Ρουμάνων Συγγραφέων, ενώ τον ίδιο χρόνο, τη μέρα των γενεθλίων του, 21 Μαΐου ο ποιητής παρασημοφορείται από τον πρωθυπουργό Κίβου Στόικα με τα ανώτερα Ρουμανικά παράσημα.
      "Ο Tudor Arghezi έδωσε ένα λυρικό έργο γνήσια ρουμανικό, τεχνικά εφευρετικό, ισορροπημένο, μεστό από στοχαστικό λυρισμό, απλότητα, πρωτοφανέρωτη πρωτοτυπία και τολμηρό λεξιλόγιο. 

      Έργα του: " Ταιριασμένες κουβέντες" (1927), "Άνθη της μούχλας" (1931), "Βραδυνό βιβλιαράκι" (1935), "Με κλειστό στόμα" (1943)."

Ακολουθούν δύο ποιήματα.       

         Επιγραφή σε μια πόρτα

Καλό κατευόδιο, σαν φεύγεις, συνοδειά

να λάμπει δαχτυλίδι στο δεξί σου,

κανένας δισταγμός, θλίψη καμιά,

τράβα μπροστά με τόλμη κι αγωνίσου.

Σαν έρχεσαι, το βήμα φτερωτό,  

στη φιλιά η στενοχώρια σου να μείνει,
τι πρέπει σου το σπιτικό
και η γενιά σου πάντα αγαπημένη.

                        *****

                 Ήταν;   Ήταν;

Λένε και λένε για ένα βασιλιά...
Πώς;  Πότε;  Ποιος; έψαχνες και ρωτούσες.
Ένα σπυράκι αλεύρι του ζητούσες
μέσα σε μύλου τη γυροβολιά.

Για έργα του καμιά καταλαλιά.
Κι όλο και περισσότερο απορούσες.
Άγανα του σταριού μόνο κρατούσες
σκιά, κουρνιαχτό, μούχλα παλιά.

Από λαό και σόι και καιρό
αποδιωγμένος, κρύα πέτρα, απ' όταν
ακόμα ζούσε, πάντα κυνηγιόταν.

Ήταν;  Δεν ήταν;  Μένει να το βρω.
Έφυγε και για πάντα έχει φύγει
από τη χώρ' αυτή που αχλύ την πνίγει.

Tudor Arghezi    (Τούντορ Αργκέζι)

.....................................................................................................................................................
Από την "Νέα Παγκόσμια  ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ", Ρίτας Μπούμη - Ν. Παπά, τόμος Ε΄,
σελ. 2404 & 2412. Εκδόσεις "Διόσκουροι" - Αθήνα.

Έλα στο δάσος

MIHAI EMINESCU  

(Μιχάι Εμινέσκου, 1850 - 1889)

     Ο Mihai Eminescu, είναι ο Εθνικός ποιητής της Ρουμανίας και μια από τις μεγαλύτερες και πιο γνήσιες μορφές του Ευρωπαϊκού λυρισμού του δέκατου ένατου αιώνα. Γεννήθηκε στο χωριό Ιποτέστι της βόρειας Μολδαβίας.[...]

[...] Με τη μακρόχρονη επαφή του με τις αυτόχθονες διαλέκτους που διαμόρφωσαν οι αιώνες με το ζύμωμα της Δακικής, της Ρωμανικής και της Σλαβικής γλώσσας, ο Mihai Eminescu, μπόρεσε να πλουτίσει το Ρουμανικό λεξιλόγιο, να εκτοπίσει τις ξένες γλώσσες που μιλούσαν κι έγραφαν οι εύπορες τάξεις και οι διανοούμενοι στις πόλεις και να επιβάλει οριστικά στη Ρουμανική λογοτεχνία τη ντόπια γλώσσα, πραγματοποιώντας μια αληθινή γλωσσική αναγέννηση, πρωταρχικό κρίκο ενοποίησης και εθνικοσυνειδητοποίησης των Ρουμανικών λαών. (σελ. 2384)  [...] 

Έλα στο δάσος

Έλα στο δάσος, στην πηγή  

που κύκλους τρέμοντας απλώνει,

κει που τη χλόινη στρωμνή

την κρύβουν οι γερμένοι κλώνοι.  

Μπράτσα ανοιχτά σε καρτερούν

στο πλατύ στήθος μου να πέσεις,

το βέλο θα σου βγάλω ευθύς

με γυμνό πρόσωπο μ' αρέσεις.

Στα γόνατά μου θα καθίσεις

θα ΄μαστε μόνοι, μοναχοί,

με ρίγη πάνω στα μαλλιά σου

θα πέφτουν οι φυλλυρανθοί.

Άσπρο μου μέτωπο, ξανθά μαλλιά,

στο μπράτσο μου απαλά θα γείρεις,

βορά στο στόμα μου θ' αφήσεις 

τα δυο σου χείλη τα γλυκά...

Θα κάνουμε όνειρα, όσα θες,

θα μας μεθύσουν, άγγελέ μου,

το μύρο της πνοής τ' ανέμου

με τις κελαρυστές πηγές.

Του δάσους η αναταραχή

μελωδική θα μας κοιμίσει,

της φλαμουριάς θα πέφτουν τ' άνθη

απάνω μας σαν μια βροχή.

Mihai Eminescu   (Μιχάι Εμινέσκου)

...............................................................................................................................................

Από τη "Νέα Παγκόσμια ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ", Ρίτας Μπούμη - Ν. Παππά τόμ. Ε΄, σελ. 2391