Μια ενιαία σταγόνα ένα ενιαίο Word

ΕΛΕΝΗ  ΚΑΡΑΣΑΒΒΙΔΟΥ

(Διδάκτορας στο ΤΕΠΑΕ του ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ)

Η Ελένη Καρασαββίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και είναι ειδική γραμματέας της Εταιρείας Συγγραφέων Βορείου Ελλάδος. Σπούδασε παιδαγωγική και κατόπιν ΜΜΕ στο ΑΠΘ. Επίσης, με υποτροφία του Παν/μίου του Nottingham "Cultural Studies" (Ma) και Γλωσσική Πολιτισμική Παιδεία (μεταπτυχιακό) στην Παιδαγωγική Σχολή του ΑΠΘ. Τιμήθηκε με υποτροφία επίδοσης από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών κι έχει συμμετοχή σε ελληνικά και διεθνή συνέδρια. Αρκετά άρθρα της δημοσιεύτηκαν σε επιστημονικά κι έγκυρα λογοτεχνικά περιοδικά κι εφημερίδες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι μέλος διάφορων κοινωνικών και πολιτιστικών φορέων, (όπως στο Δ.Σ. του Διεθνούς Δικτύου για τα Δικαιώματα του Παιδιού στην Πόλη CRIN,υπό την αιγίδα της UNICEF, του International Cultural Research Network, του Παρατηρητηρίου Διεθνών Οργανισμών και Παγκοσμιοποίησης, έχει χρηματίσει στο ΔΣ του Συνδέσμου Byron για τον Πολιτισμό και τον Φιλελληνισμό κ.ά.) περιλαμβάνεται στο διεθνές επίσημο Who is Who ενώ συμμετέχει έμπρακτα σε πολιτικούς φορείς διεθνώς και σε κοινωνικά κινήματα. Έχει διοργανώσει πολιτιστικές εκδηλώσεις, έχει ιδρύσει την "Art Attack", έχει αποσπάσει τιμητικές διακρίσεις από φορείς και διαγωνισμούς στην Ελλάδα και στην Γερμανία, ενώ έχει εκδώσει λογοτεχνικά και βιβλία δοκιμιακού περιεχομένου. Έχει βραβευτεί στον διαγωνισμό της <<Ελευθεροτυπίας>> για πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς, ενώ συμμετείχε στην ειδική έκδοση της ίδιας εφημερίδας (εκδόσεις Φυτράκη). Έχει ανθολογηθεί και αρθρογραφεί στον ημερήσιο τύπο. Το 2000 πραγματοποιήθηκε για το έργο της τιμητική εκδήλωση στην Αθήνα από την ΕΠΟΣ υπό την αιγίδα και χορηγία του Υπουργείου Πολιτισμού, ενώ τιμήθηκε με μετάλλιο από την UNESCO στον Πειραιά το 2003 και με βραβείο από τον Κούρο Ευρωπού το 2007. Είναι διδάκτορας στο ΤΕΠΑΕ του ΑΠΘ και περιστασιακή επιστημονική συνεργάτης στο Μεταπτυχιακό του. Αρθρογραφεί στην Τηλεόραση Χωρίς Σύνορα, στην Ελεύθερη Ζώνη, στην Αυγή, παλαιότερα στην Εποχή και στην Θεσσαλονίκη.Ανήκει στην ποιητική γενιά του '2000.

Οι dromoi logotexnias,  αναδημοσιεύουν  ένα ποίημα της Ελένης Καρασαββίδου, που βραβεύτηκε στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.

UNODA

United NationsOffisse for Disarmament Affairs

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

"ΠΟΙΗΣΗ  ΓΙΑ  ΤΗΝ  ΕΙΡΗΝΗ"

Ο διαγωνισμός, "Ποίηση για την Ειρήνη", πραγματοποιήθηκε από τις 15 Σεπτεμβρίου έως τις 14 Οκτωβρίου 2011. Οι νικητές ανακοινώθηκαν σε τελετή στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.
Παρακάτω είναι μία από τις καταχωρήσεις του διαγωνισμού.

Μια ενιαία σταγόνα ένα ενιαίο Word

Μια μόνο σταγόνα αίματος είναι αρκετή για να σβήσει όλους τους στίχους που γράφουμε
Μία σταγόνα αίματος είναι αρκετή για να σιωπά όλες τις λέξεις που μιλάμε
Μια μόνο σταγόνα αίματος είναι αρκετή για να εξατμίσει όλα τα όνειρα που ονειρευόμαστε
Μία σταγόνα αίματος είναι αρκετή για να εξοντώσει όλα τα παιδιά που γεννήσαμε.
Μία σταγόνα αίματος αντέχει να σβήσει, να σιωπά, να εξατμιστεί,
μια μοναδική λέξη που φέρνει ένας κόσμος:
Ε ι ρ ή ν η

Ελένη Κάπα-Καρασαββίδου

..............................................................................................................

Από:  UNODA 

United Nations Offisse for Disarmament Affairs

"ΚΤΟΝΙΑ - ΑΥΤΟ"

ΕΛΕΝΗ  ΚΑΡΑΣΑΒΒΙΔΟΥ

Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Οι dromoi logotexnias, φιλοξενούν δύο ποιήματα της Εξαίρετης συγγραφέα και ποιήτριας Ελένης Καρασαββίδου

"ΚΤΟΝΙΑ - ΑΥΤΟ"

Κι η σφαίρα βγήκε βίαιη
απ' το μυαλό
-βαθιά-
και χώθηκε στην κάνη.

ΔΡΟΜΟΣ

Η Ιθάκη σε ξεγελά κάθε μέρα.
Η τέχνη να την ξεγελάς κι εσύ
Χωρίζει ευσύνοπτα
Την ιερή του Δημιουργού θλίψη
Απ' του παραδομένου την Μιζέρια.
Ρει.

Ελένη  Κρασαββίδου

.......................................................................................................................................................
Από το Λογοτεχνικό Περιοδικό "ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ  ΖΩΗ" ,σελ. 136, Απρίλης - Μάης - Ιούνης 2017.

Η ιστορία μιας (μικρής, μακρινής) πόλης και μιας (μεγάλης, κοντινής) καμπάνας...

ΕΛΕΝΗ  ΚΑΡΑΣΑΒΒΙΔΟΥ

Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας 

Παν/μίου Θεσσαλονίκης

Γράφει η Ελένη Καρασαββίδου

Υπήρχε κάποτε σε μια πολιτεία με πλούσια νερά και με μια λίμνη σαν θάλασσα μια μικρή πόλη. Την έλεγαν ‘Φλιντ’ κι είχε την ατυχία να βρίσκεται δίπλα σε ένα βαριά μολυσμένο ποτάμι. Αλλά η Φλιντ στο Μίτσιγκαν των ΗΠΑ είχε και μια άλλη ατυχία. Την κατοικούσαν κυρίως μαύροι, πορτορικάνοι, κι άνεργοι. Φτωχοί δηλαδή, πράγμα που εξηγεί και την μόλυνση του ποταμού από τις βιομηχανίες και την πτώση της αξίας της γης που συνάθροισε όσους περισσεύουν γύρω της..

Το τρίτο κακό της μοίρας της μικρής αυτής πόλης είναι πως συναντήθηκε με έναν κυνικό δράκο που τον έλεγαν οικονομικό νεοφιλελευθερισμό κι ο οποίος δημιουργώντας το πιο μινιμαλιστικό κράτος που υπήρξε ποτέ, άφηνε ως μόνο ‘δικαίωμα’ στους απόκληρους την καταστολή, αντικαθιστώντας την δημοκρατία με την διοίκηση επιχειρήσεων. Κι έτσι ο κυβερνήτης της περιοχής διόρισε ως ‘δήμαρχο’ έναν επιχειρηματία ο οποίος ως πρώτο μέλημα είχε την μείωση των εξόδων και όχι τη ευζωία υπεύθυνων πολιτών και την ευνομία της πολιτείας όπως, έστω στα χαρτιά, κάποιοι παλιομοδίτες άλλοτε. Οπότε η πόλη ήταν ο ισολογισμός της κι όπως δεν άξιζε να ξοδεύει κανείς για αυτά τα ‘σκουπίδια’ η σκέψη ήταν απλή. Γιατί να ξοδεύουμε τόσα για ύδρευση από την λίμνη Μίτσιγκαν όταν δίπλα υπάρχει ο ποταμός ομώνυμος Φλίντ;

Αν και υπήρχε, το μικρό πρόβλημα της μόλυνσης του ποταμού ξεπεράστηκε γρήγορα με κείνους τους γνωστούς κι εξαιρετικούς τύπους που κάνουν πληρωμένες καριέρες σε πανεπιστήμια κι ερευνητικά κέντρα χρηματοδοτούμενα από τις εταιρείες (τώρα πια και κυβερνήσεις) που παραγγέλνουν τις έρευνες. Οι ‘μακρινοί’ αγωγοί σφραγίστηκαν κι η υδροδότηση έφερε νερό χρωματισμένο και με άσχημη μυρωδιά στις βρύσες της μικρής πόλης. Σε λίγους μήνες τα παιδιά του Φλιντ άρχισαν να αρρωσταίνουν ένα ένα. Το φαινόμενο τράβηξε την προσοχή γονιών και πολιτών που παρήγγειλαν δικές τους έρευνες, παρόλο που το χρώμα η οσμή κι η γεύση ‘μιλούσαν. Τα βαριά μέταλλα που αποκαλύφθηκαν, όπως κι οι εικόνες των άρρωστων παιδιών, δεν έκαμψαν το σθένος των κυβερνητών που πολύ απλά ισχυρίστηκαν πως βαρέα μέταλλα βρίσκονται και από άλλες πηγές και όχι μόνο στο νερό.

Το επίσης μικρό πρόβλημα πως η συσσώρευση των συγκεκριμένων μετάλλων σε παιδιά έως 6 ετών δημιουργεί μόνιμη εγκεφαλική βλάβη δεν σχολιάστηκε επαρκώς, άλλωστε εάν οι κοντινές βιομηχανίες ξαναζούσαν κάποτε με μισθούς Κίνας (ώστε να μην φεύγουν και τα κεφάλαια στο εξωτερικό, λολ!) , αυτό θα ήταν ακριβώς το εργατικό προσωπικό που χρειάζονταν.

Την ίδια στιγμή τα μεγάλα κι επίσημα κανάλια ενημέρωσης , αυτά που αποφασίζουν από τι αποτελείται η πραγματικότητα και τι ‘εξορίζεται’ από αυτήν, είχαν αποφασίσει πως το νέο δεν άξιζε καθόλου προσοχής, άλλωστε αφορούσε ανθρώπινο ‘στοκ’ όπως προείπαμε.

Όταν όμως εναλλακτικά δίκτυα και κινήσεις πολιτών, (των γνωστών ημίτρελων στον κόσμο των ‘σοβαρών’ που επιμένουν να νοιάζονται ανάμεσα στις φάλτσες τους ηγεσίες και στους κρυμμένους τους εαυτούς) ανέλαβαν να χωρέσουν την υπόθεση κάτω από τα φώτα της μιντιακής ‘πραγματικότητας’, και οι πιέσεις άρχισαν σιγά σιγά ν’ αυξάνουν, τότε οι κυβερνώντες αναγκάστηκαν να παραδεχτούν πως ίσως τελικά θα έπρεπε να ξανασυνδέσουν τους αγωγούς με το υπέροχο νερό της πλούσιας λίμνης που προοριζόταν για ‘ανθρώπους’. Πολύ αργά καθώς οι ίδιοι οι αγωγοί είχαν ποτίσει από τα απαγορευμένα μέταλλα…

Αν η ιστορία της ‘ασήμαντης’ αυτής πόλης είναι τόσο σημαντική είναι γιατί αποτελεί έναν ακόμη από τους ‘μικρούς τόπους’ που αναδεικνύουν τι συμβαίνει στην μακροκλίμακα του πλανήτη, κρυφό και διαβρωτικό σαν την σκουριά πίσω από την αστραφτερή ‘επιφάνεια’ της «εναλλακτικής πραγματικότητας» των ισχυρών, τι φτάνει μέχρι την πόρτα μας κι αγγίζει κι εμάς. Είναι βέβαια δύσκολο να δεχθείς πως τον ρόλο του μαφιόζου που μπαίνει στο σπίτι σου και δηλητηριάζει το παιδί σου τον αναλαμβάνουν πια οι πιο επίσημοι φορείς. Κι είναι ακόμη πιο δύσκολο να παραδεχθείς ότι μπορεί αυτήν την ιστορία να την ζήσεις εσύ ή οι απόγονοι σου. Ισχύει όμως πως αν δεν βλέπουμε τον σπαραγμό των μικρών, των μακρινών, ή των άλλων, δεν θα κατανοήσουμε ποτέ ούτε τους εφιάλτες που μας απειλούν , ούτε τα καθήκοντα που μας επιβάλουν.

Ισχύει άλλωστε το απόσπασμα του Τζον Ντον που τόσο εύστοχα χρησιμοποίησε ως κατακλείδα στο «Για Ποιον Χτυπά η Καμπάνα» ο Ερ. Χέμινγουεϊ: «Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, ακέριος μοναχός του. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι ηπείρου, ένα μέρος στεριάς. Αν η θάλασσα ξεπλύνει ένα σβόλο χώμα, η Ευρώπη γίνεται μικρότερη. Όπως κι αν ξεπλύνει ένα ακρωτήρι ή ένα σπίτι φίλων σου ή δικό σου. Κάθε ανθρώπου ο θάνατος λιγοστεύει εμένα τον ίδιο, γιατί είμαι ένα με την Ανθρωπότητα. Κι έτσι ποτέ σου μη στέλνεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η καμπάνα. Χτυπάει για σένα».

Υγ Στον M. Moore που μας διηγήθηκε την ιστορία του στο θέατρο Belasco της Νέας Υόρκης.

                                                                                                                 Αθήνα, 14-10 - 2017

Ελένη Καρασαββίδου

........................................................................................................................................................

Αναδημοσίευση από την Ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα  www.elzoni.gr , «ΕΛΕΥΘΕΡΗ  ΖΩΝΗ», Συμμαχία για την Ενημέρωση και το Δημόσιο Συμφέρον. 

«Αλβανία…»

ΕΛΕΝΗ  ΚΑΡΑΣΑΒΒΙΔΟΥ

Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Γράφει: η Ελένη Καρασαββίδου

«Η αυθαίρετη Μνήμη είναι το πιο βαθύ ανάλογο της πιο απόλυτης λησμονιάς…» Ο τρόπος που το έπος του 40 πέρασε στη συλλογική Μνήμη και από εκεί έγινε πλατύ ποτάμι στο συλλογικό μας φαντασιακό, με χωριστούς ανάλογα με το ιδεολογικό στίγμα παραπόταμους, αποτελεί χαρακτηριστικό είδος της θεραπευτικής λειτουργίας της μνήμης που χρησιμοποιεί μια κοινωνία για να γλύψει τις πληγές της και της αμνησίας που χρησιμοποιεί η ηγεσία της για να καλύψει τις ευθύνες της.

Ίσως οι πιο ζωντανές αναμνήσεις μας να είναι αυτές που δεν υπήρξαν ποτέ, όχι γιατί δεν υπήρξαν τα γεγονότα και ο συγκλονισμός τους, αλλά γιατί εργολαβικά τα ανέλαβαν μετά το πέρας των άμεσων περιστατικών αυτοί που ουσιαστικά δεν συμμετείχαν στ’ αλήθεια.

«Ήταν ωραίο παιδί, την πρώτη μέρα που γεννήθηκε σκύψανε τα βουνά της Θράκης να φανεί στους ώμους της στεριάς το στάρι που αναγάλλιαζε» γράφει ο Ελύτης στο Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον Χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας» , δημιουργώντας ας και μητρώας γης ήρωα. Στην πραγματικότητα με αυτόν μεγαλώσαμε, αναπολώντας τον ως τον παππού του Αλβανικού μετώπου στα σαλόνια της παιδικής μας ηλικίας, ή καταγράφοντας τον στην ατομική μνήμη μας μέσα από τα επίκαιρα της εποχής.

Ο ίδιος ο Ελύτης θα μιλήσει μετά το πέρας του πολέμου, με αφορμή την περίπτωση του Σαραντάρη, για τους αλαφροΐσκιωτους και τους δυναμικούς, γι αυτούς που μπορέσαν και για αυτούς που επέλεξαν ή και που δεν επέλεξαν. Πάντως γι αυτούς που συμμετείχαν, διαχωρίζοντας τους από τα χοντρόπετσα κτήνη των Αθηναϊκών ζαχαροπλαστείων όπως τους κατονομάζει που, συλλογικά μιλώντας και πέρα από εξατομικευμένες περιπτώσεις, δεν έχασαν τις θέσεις τους ποτέ. Και πριν και μετά τον πόλεμο. Και κατά την διάρκεια και μετά το πέρας του εμφυλίου. Πολλοί από αυτούς ανήκοντες όχι μόνο στην σωστή τάξη, αλλά και στην σωστή ηγετική ομάδα πέρα από τάξη.

Κι όμως, ο χαμένος «ανθυπολοχαγός» (λοχίας, στρατιώτης, νεκρός ή ζωντανός, τακτικός φαντάρος ή  γυναίκα της Πίνδου, αντάρτης ή αντάρτισσα,  άνθρωπος που αντιστάθηκε όταν συναντήθηκε με την μικρή του ή την μικρή της μοίρα στο διάσελο της ιστορίας, για να θυμηθούμε τον εκπληκτικό στίχο του Βρεττάκου) έμεινε αθάνατος κρατώντας το στοίχημα ανοιχτό. Όχι το στοίχημα της τελειότητας του εν καιρώ ειρήνης (ποιος ξέρει τι σαπρακιασμένο φορτίο είναι η ειρήνη κάποτε…) αλλά της ετοιμότητας του να ξεπεράσει την μιζέρια του ή την μιζέρια της όταν τον χρειάστηκε ο καιρός, η πατρίδα και ο πλανήτης. Κι αυτή του υπήρξε η μόνη νίκη σε έναν διαρκή θάνατο. Θανατωμένος διπλά, ιδίως εάν έμεινε ζωντανός ως επιβιώσας του πολέμου.

Ας συγκρίνουμε τη δεκαετία του 40 με τη δεκαετία του 50 γράφει ο Αντώνης Παπαδόπουλος. «Τι γίναν οι ήρωες της Πίνδου και του Ρούπελ; Αυτοί που δεν κάμφθηκαν στα υπόγεια της οδού Μέρλιν; Αυτοί που σήκωσαν το μπαϊράκι της αντίστασης; Η δεκαετία του 50 ήρθε σαν καταλύτης. Μετά το ηρωικό έπος ο αγωνιώδης νόστος. Η αναδίπλωση. Η εγκατάλειψη θέσεων. Αντί για την ντομπροσύνη η σοφία της σιωπής, οι ελιγμοί, το προσωπείο. Όσοι πέθαναν πάνω στη μάχη είναι τυχεροί γιατί πεθαίνοντας διατήρησαν τον θρύλο τους και τη μεγαλοσύνη τους. Κι όσοι επέζησαν ανταλλάσουν τη μεγαλοσύνη τους στο χρηματιστήριο της καθημερινότητας».

Η ρητορική που τον συνόδευε υπήρξε περισσότερο υπαρκτή για να κρύψει την απουσία του από τα δρώμενα παρά για να αποκαλύψει τα γεγονότα και να τον τιμήσει. Σε μια χώρα που όλοι περιχαρακώθηκαν ιδεολογικά θρηνώντας για έναν εμφύλιο που δεν μας άφησε ποτέ να θέσουμε τις πραγματικές ερωτήσεις, δημιουργώντας θεούς και δαίμονες, θεούς ή δαίμονες, (φταίγαν πάντα οι άλλοι, μονάχα οι άλλοι, ποτέ ο εθνικός στρατός ή το κόμμα κατά περίπτωση, φταίγαν πάντα οι δυνατοί ποτέ οι βολεμένοι πολίτες, ή, το χειρότερο από όλα, δεν φταίγαν ποτέ οι δυνατοί, και κόλαση επί γης περίμενε τους διαφωνούντες σε έναν έλεγχο «προσδοκώμενο» δηλαδή θεμελιακό) ώστε να απονευρώσει και να απονεκρώσει τους ανθρώπους.

Σήμερα, σε μια κοινωνία που αιμορραγεί από παντού, ο χαμένος ανθυπολοχαγός, κατά Χριστόν Σαλός πια όπως όλοι που βάζουν τα χέρια τους στην φωτιά, επιστρέφει από μια μακρινή μνήμη για να ξαναρίξει στο τραπέζι το  στοίχημα.  Δεν έχει λέξεις  μεγάλες πια. «Ελευθερία» «Ειρήνη» «Δικαιοσύνη» «Ανεξαρτησία». Του της κλέψανε. Όλοι αυτοί κι αυτές που μιλάνε εξ ονόματος του κι εξ ονόματος της: Χυδαίοι πολιτικοί και βολεμένοι πολίτες. Αλλά έχει κάτι σημαντικότερο μαζί του. Μια Μνήμη που δεκαετίες μετά αναζητά να  απελευθερωθεί, να αυτοπραγματωθεί, να γεννηθεί ξανά διαχωρίζοντας την ήρα από το στάρι. Και μέσα από αυτό να ξαναγίνει αυτό το κάποτε έκπαγλο πλάσμα μπροστά στην ασχήμια του κόσμου, τον φασισμό, που προσπάθησε τότε με νύχια και με τριαντάφυλλα, με όπλα και τραγούδια, να κάνει λίγο πιο όμορφο τον κόσμο…
Ξεκινώντας, στην δική μας γωνιά, από το μέτωπο που καταγράφηκε στο συλλογικό μας φαντασιακό με μια λέξη: «Αλβανία…»

Ελένη Καρασαββίδου 
.........................................................................................................................................................
 (Από την Ιστοσελίδα www.elzoni.gr , Αρθρογραφία, ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ, Ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα.

Της Φύσης ο Λόγος

ΕΛΕΝΗ  ΚΑΡΑΣΑΒΒΙΔΟΥ
Διδάκτορας Νεοελληνικής Φιλολογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

"Της Φύσης ο Λόγος"
(Ποιητική Σύνθεση) 

του Σωκράτη Μελισσαράτου 

  Γράφει: η Ελένη Καρασαββίδου

  

Αν οι ανθρώπινες κοινωνίες εφηύραν τις «μεγάλες αφηγήσεις» για τον εαυτό και τον κόσμο μας, είτε για να δώσουν μια διάσταση «κανονιστική» σε ερωτήματα για την ύπαρξη του ατόμου και την κατεύθυνση της κοινωνίας, είτε για να διαχειριστούν το άγχος μας απέναντι στο άγνωστο, απέτυχαν, αποτελώντας συχνά προκαλύμματα και όχι την ουσία την ίδια, να δημιουργήσουν έναν λόγο «ολιστικό». Αυτός ο ολιστικός λόγος που δεν θα τεκμαίρει τα συμφέροντα ( αυτήν την μίξη λαγνείας για το πιο πολύ κι ανασφάλειας για το πιο λίγο) αλλά θα τα συνθέτει, (την ίδια ώρα που θα καταγγέλλει κάθε προσπάθεια ιδιαίτερης διαχείρισής του), βρίσκεται στον πυρήνα του Λόγου της Φύσης του Σ. Μ. 

Με στίχους ρωμαλέους, όπως τους : 

«Το βλέμμα του αστροφεγγιά ακουμπούσε στην άμμο/ κι η αντιφεγγιά του πυρπολούσε/ ορίζοντες άφατους/…Διψασμένος για ήχους αλαργινούς / σέρνει τα βήματά του/…στα ματωμένα λιογέρματα/ στις βουές των αιώνων» (σελ.42) 

Ο Σ. Μελισσαράτος μιλά για τον άνθρωπο μόνο απέναντι στο σύμπαν και γι αυτό για τον συμπαντικό άνθρωπο, και συναντιέται (με τον δικό του τρόπο και με την δική του ποιότητα) με την μακραίωνη παράδοση του έπους (μια παράδοση λόγου και σκέψης που βάλλεται ή αφήνεται πίσω, καθώς η έννοια του ήρωα πρέπει στην εποχή μας να μικρύνει και να γραφικοποιηθεί μαζί με τον δρώντα πολίτη). Παράδοση που σ’ εποχές άλλες, συνέχισαν στον τόπο μας σημαντικότατοι ομότεχνοί του όπως ο Σικελιανός και με θεμελιώδη γραφήματα για την ανθρωπότητα όπως ο Φάουστ (Γκαίτε) ή ο Μάνφρεντ (Λόρδος Βύρων), ή ακόμη και τα πολύ πιο χαμηλόφωνα αλλά εμβληματικότερα κατ’ εμέ Φύλλα της Χλόης του Γουίτμαν. Εκκινώντας από την κατάσταση πραγμάτων του οριακού καιρού μας την οποία θεωρεί ταυτόχρονα αιώνια 

«Μείναμε έξω απ’ την ρότα των καιρών/ και μετέωροι οδοιπορούμε/ ανάμεσα σε Γη και Ουρανό / Μετέωρα είναι όλα» (σελ. 14) 

αναζητά το πρώτο στήριγμα σε μια παράδοση βαθύτατα ελληνική που την συμπυκνώνει σε εικόνες που θυμίζουν το Άγιο Ελληνικό Πάσχα 

«…κάποιες αστραπές μακρινές/ τον ουρανό αυλακώνουν/… οι πιστοί μ’ αναμμένα τα κεριά της Ψυχής/ βγαίνουν απ’ την εκκλησιά και προχωρούν/ στο σκοτάδι της νύχτας/ να φτάσουν στην πλατεία/ στο προσκύνημα/ που θα ακουστεί το Χριστός Ανέστη» (σελ. 15). 

Γρήγορα ξανοίγεται σε ένα πλατύ σαν ωκεανό Φαουστικό βλέμμα, που ισοθεώνει τον άνθρωπο ως μέρος της Φύσης, ως μέρος του λόγου της: 

« στο βλέμμα του τρικυμία θανάτου/ Στην όψη του θανάτου η Αθωότητα/ στου Μωρού το Αθάνατο Κάλλος / Στου μεγάλου την όψη/ του Θανάτου η Φρίκη… Μετρά το Απίθανο και το Πιθανό ντύνεται/ λες και οι βουές των Αιώνων/ γι’ αυτόν γεννηθήκαν/ Βάθη και Ύψη το μυαλό του γεννάει/ κι η ματιά του ανέμους μαζεύει βοώντες/ Ατέλειωτα μαύρα τα κομμάτια του «Παν». (σελ. 43)

Αλλά αυτή η κατάσταση της αιώνιας αμφιβολίας, κατάσταση της ίδιας της Ύπαρξης για να μνημονεύσουμε Βολταίρο, δεν αίρει την υποχρέωση της απάντησης του αγωνιζόμενου ανθρώπου, το αίτημα της παρακαταθήκης «απ’ τις βουές των αιώνων»: 

«Υψώστε Ανάστημα/ Υψώστε Φωνή/ Κραυγή μεγάλη βγάλτε/ Γκρεμίστε εργοστάσια καμινάδες γκρεμίστε/ Αλώστε τα όπλα τους… Αφανίστε το Όνειδος από προσώπου Γης… Αυτός της Φύσης ο Λόγος!»

Μεγάλη ποίηση ακόμη και σε μικρές εποχές..! 

Σωκράτη Μελισσαράτο σε ευχαριστούμε!

Ελένη Καρασαββίδου 

............................................................................................................................................

"Της Φύσης ο Λόγος", Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων Χάρη Πάτση, Γ΄ Έκδοση, Αθήνα 2010.

(Από την Ιστοσελίδα www.elzoni.gr , Αρθρογραφία, ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ, Ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα .