Κυριακή 12 Νοεμβρίου 2017

Ο Ξωτικοβασιλιάς





 Johann Wolfgang von Goethe

  Johann Wolfgang von Goethe (Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε), ήταν Γερμανός ποιητής, μυθιστοριογράφος, δραματουργός, θεωρητικός της Τέχνης και επιστήμονας. Ένα από τα μεγαλύτερα Λογοτεχνικά και Πνευματικά αναστήματα όλων των εποχών!

Ο Ξωτικοβασιλιάς

Ποιος μες στην άγρια νυχτιά σαν άνεμος καλπάζει;
Ένας πατέρας που τον γιο του αγκαλιά κρατά
Κρατάει το αγόρι του σφιχτά και το σκεπάζει
Με ασφάλεια και θαλπωρή, ήρεμα και ζεστά.

Γιε μου, γιατί το πρόσωπο σου κρύβεις μ’ αηδία;
Πατέρα μου, δεν είδες τον Ξωτικοβασιλιά;
Δεν πρόσεξες το στέμμα του, το σκήπτρο, τον μανδύα;
Είναι η ομίχλη μοναχά, μόνο η συννεφιά.

Έλα μαζί να φύγουμε αγόρι μου καλό
Έλα και τα πιο όμορφα θα παίξουμε παιχνίδια
Άνθη γλυκά, πολύχρωμα στολίζουν τον γιαλό
Και θα σου ‘δώσει η μάνα μου, ολόχρυσα στολίδια

Πατέρα μου δεν πρόσεξες; Δεν άκουσες πατέρα;
Ο βασιλιάς των Ξωτικών μιλάει μες στη βραδιά
Ησύχασε αγόρι μου, άκουσες τον αέρα
Που πιάστηκε στις φυλλωσιές και τρέμουν τα κλαδιά

Η πιο όμορφη κόρη μου πιστά σε περιμένει
Θέλεις, αγόρι μου γλυκό, με μένανε να ‘ρθεις;
Κι ένα τραγούδι θα σου πει με μουσική θλιμμένη
Και θα χορέψει ένα χορό μέχρι να κοιμηθείς

Πατέρα μου, Πατέρα μου, στ’αλήθεια δεν κοιτάζεις
Οι κόρες Του, τα ξωτικά μου ρίχνουνε ματιές
Αγόρι μου, Αγόρι μου, σου λέω μην τρομάζεις
Είναι μονάχα οι σκιές που ρίχνουν οι ιτιές

Σε αγαπώ τόσο πολύ, πανέμορφό μου αγόρι
Πατέρα μου ο Βασιλιάς πλησίασε ξανά
Θα ‘ρθεις μαζί μου κι αν δεν θες θα έρθεις με το ζόρι
Με πλήγωσε ο Βασιλιάς, και η πληγή πονά

Τρομάζει ο πατέρας του, στον έρημο το δρόμο
Κρατάει το παιδί σφιχτά και τρέχει πιο γοργά
Κι έφτασε στο καλύβι του μ’ ένα μεγάλο τρόμο
Μα το παιδί του πέθανε κι είναι πολύ αργά

  Johann Wolfgang von Goethe   (Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον  Γκαίτε)

Τραγούδι

Maurice Maeterlinck      Maurice Maeterlink  (Μωρίς Μαίτερλινκ)  

Γαλλόφωνος Βέλγος ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και δοκιμιογράφος. Το 1911 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τα κύρια θέματα του έργου του είναι ο θάνατος και το νόημα της ζωής

Χρόνια τον ζητώ αδελφές μου
που να ΄χει κρυφτεί;
Χρόνια περπατώ αδελφές μου
και δε λέει να 'ρθει..

Χρόνια περπατώ αδελφές μου
κι έχω κουραστεί
Ήτανε παντού αδελφές μου
κι έχει πια χαθεί.

Απελπίστηκα αδελφές μου
πάρτε τα προικιά
Βράδυασε πολύ αδελφές μου
και πονώ βαθιά

Στον ανθό είστε αδελφές μου
μιας ζωής χρυσής.
Πάρτε το στρατί αδελφές μου
ψάξετε κι εσείς...

Maurice Maeterlink    (Μωρίς Μαίτερλινκ)

Σάββατο 11 Νοεμβρίου 2017

Ελεγείο

Percy Bysshe Shelley by Alfred Clint.jpg






PERCY  BYSSHE   SHELLEY
(Πέρσεϋ Μπάις Σέλλεϋ)





Ελεγείο


Φουρτουνιασμένος άνεμος που σκούζει και φωνάζει
Λύπη πολύ λυπητερή για να γενεί τραγούδι
Άνεμος άγριος που άθυμα πνίγει και συννεφιάζει
Από καμπάνες νεκρικές όλη τη μακριά νύχτα
Μπόρα πολύ λυπητερή που τα κλωνάρια σπάζει,
Βαθειές και μυστικές σπηλιές, ρέματα και λιθάρια
Κλαίνε και δέρνονται όλα τους για τ' άδικα του κόσμου. (1822)

                                         *
Ελεγείο

Αγριεμένε αέρα που θρηνείς,

πόνε πολύ λυπητερέ για να σε τραγουδήσω,
αγέρα που λυσσομανάς όταν το σύννεφο
το σκοτεινό μουγγρίζει ολονυχτίς,

Μπόρα λυπητερή που μάταια κλαις,
δάση γυμνά με τ' ανεμόδαρτα κλαδιά σας,
βαθειές σπηλιές και μαύρε ωκεανέ,
για τ' άδικο που γίνεται στον κόσμο να θρηνείτε.

Percy Bysshe Shelley     (Πέρσεϋ Μπάις Σέλλεϋ)

................................................................................................................

(Από τη Νέα Παγκόσμια Ποιητική Ανθολογία, τόμ. Γ΄, σελ. 1031, 1034, Ρίτας Μπούμη - Ν. Παπά. Εκδόσεις Διόσκουροι - Αθήνα, αχρονολόγητο).

Γη ομοιότητά μου











WALT  WHITMAN
(Γουώλτ Ουΐτμαν)


Ο Γουώλτ Ουίτμαν (1819-1892), ήταν ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς συγγραφείς και ποιητές. Κυριότερο έργο του αποτελεί η ποιητική συλλογή Φύλλα Χλόης.

Γη ομοιότητά μου

Γη πανομοιότυπό μου
μολονότι φαίνεσαι τόσο απαθής, πλατιά και σφαιρική
τώρα υποπτεύομαι πως αυτό δεν είναι όλο
τώρα υποπτεύομαι πως υπάρχει κάτι
άγριο σε σένα για να εκραγεί,
γιατί ένας αθλητής είναι ερωτευμένος μαζί μου
κι εγώ μ' αυτόν,
αλλά υπάρχει κάτι άγριο και τρομερό μέσα μου
γι' αυτόν να εκραγεί.
Δεν τολμώ να το πω με λόγια ακόμα
ούτε και σ' αυτά τα τραγούδια..

                                   *

Σ' αυτούς που απέτυχαν

Σ' αυτούς που απέτυχαν σε πλατιές εμπνεύσεις
στους άγνωστους στρατιώτες που έπεσαν στο
μέτωπο από μολύβι 
στους ήρεμους αφοσιωμένους μηχανικούς
- στους φλογερούς ταξιδιώτες - στους πιλότους
εκεί στα πλοία τους,
σ' ένα σωρό τραγούδια και εικόνες
χωρίς αναγνώριση - θα ύψωνα 
ένα δαφνοσκεπασμένο μνημείο ψηλό και
ψηλότερο απ' όλα - Σε όλους που
έπεσαν πρόωρα 
κυριευμένοι από κάποιο παράξενο
πύρινο πνεύμα
ηττημένο από ένα πρόωρο θάνατο.   

Walt Whitman    (Γουώλτ Ουΐτμαν)

..............................................................................................................................................

(Από τη Νέα Παγκόσμια Ποιητική Ανθολογία, τόμ. Γ΄, σελ. 1156, 1157, Ρίτας Μπούμη - Ν. Παπά. Εκδόσεις Διόσκουροι - Αθήνα, αχρονολόγητο). 

Δευτέρα 6 Νοεμβρίου 2017

Στου χωροχρόνου τη ροή - Παρουσίαση βιβλίου του Σωκράτη Μελισσαράτου








ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΓΕΡ. ΜΕΛΙΣΣΑΡΑΤΟΣ
(Ποιητής)

Την Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010 και ώρα 7.00 μ.μ. στην αίθουσα Λόγου και Τέχνης στη Στοά του βιβλίου, παρουσιάστηκε με επιτυχία το βιβλίο του Σωκράτη Μελισσαράτου, «ΣΤΟΥ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ ΤΗ ΡΟΗ» από την Αιτωλική Πολιτιστική Εταιρία, την Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών και τον Σύλλογο Νεοχωριτών (Αττικής).

Για το βιβλίο μίλησαν οι: Δημήτρης Καραμβάλης, Ποιητής - Συγγραφέας – Κριτικός λογοτεχνίας, Μαρία Ράλλη - Υδραίου, Φιλόλογος, Ποιήτρια – Κριτικός Λογοτεχνίας. Χαιρετισμό απεύθυνε ο Παύλος Ναθαναήλ Πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών και αποσπάσματα από το βιβλίο διάβασε η Αριάδνη Μποζίκη, Φοιτήτρια στη Σχολή Χημικών Μηχανικών του Ε.Μ.Π. 

Την εκδήλωση συντόνιζε ο Παναγιώτης Κοντός, Καθηγητής Γλωσσολογίας (της φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών).


Σωκράτης Μελισσαράτος

Πέμπτη 2 Νοεμβρίου 2017

Κόρη των Αθηνών












CEORGE GORDON BYRON
(Τζώρτς Γκόρντον Μπάυρον)




Ο σφοδρός έρωτας του λόρδου Βύρωνα για τη 13χρονη Ελληνίδα από του Ψυρρή. Το ποίημά του που την πέρασε στην αθανασία... 

Στο κέντρο της Αθήνας, στη σημερινή περιοχή του Ψυρρή, στην οδό Αγιάς (σημερινή Αγίας Θέκλας), βρισκόταν το αρχοντικό της οικογένειας Μακρή.

Ο πατέρας της οικογένειας, Προκόπης Μακρής, ήταν ο πρόξενος της Αγγλίας στην Αθήνα και ζούσε στο αρχοντικό του με τις γυναίκες της ζωής του. Τη σύζυγο του Θεοδώρα και τις τρεις κόρες του. Όταν πέθανε ο άντρας της, η Θεοδώρα, για να τα βγάλει πέρα οικονομικά και να μεγαλώσει τις τρεις κόρες της, άρχισε να νοικιάζει κάποια δωμάτια του σπιτιού σε ξένους, που επισκέπτονταν την Αθήνα. Το αρχοντικό αποτελούνταν από δύο κτίσματα κι έτσι χωρούσαν άνετα εκείνη, τα κορίτσια και οι τουρίστες....


1
Το σπίτι της κόρης των ΑΘηνών. Σκίτσο Ν. Βέλμου
Το σπίτι της κόρης των Αθηνών
(σκίτσο του Ν. Βέλμου

Ο λόρδος Βύρων στο αρχοντικό

Τα Χριστούγεννα του 1809, ο λόρδος Βύρων βρέθηκε στην Αθήνα, όπου έμεινε για δέκα εβδομάδες.
Έμεινε σε ένα από τα δωμάτια της οικίας Μακρή καθώς, λόγω της ιδιότητας του πατέρα τους, οι γυναίκες της οικογένειας μιλούσαν αγγλικά, κάτι εξαιρετικά σπάνιο για την εποχή και έτσι μπορούσαν άνετα να συνεννοηθούν με τον νέο «ενοικιαστή» τους. 

Κατά την παραμονή του στην οικία Μακρή, ο λόρδος Βύρων ήρθε σε επαφή με τη δεκατριάχρονη, τότε, κόρη της οικογένειας, Τερέζα. Η Τερέζα ήταν μια πανέμορφη μελαχρινή κοπέλα. Η παρουσία της μάγεψε τον λόρδο ο οποίος την ερωτεύτηκε. Λέγεται πως όταν την είδε, είπε στον φίλο του, Ρόμπερτ, που ήταν μαζί του, «κοίτα Ρόμπερτ, μια από τις Καρυάτιδες ζωντάνεψε». ... 


2

Ελαιογραφία της κόρης των Αθηνών

Ελαιογραφία της κόρης των Αθηνών

Ο έρωτάς τους ήταν πλατωνικός, αλλά ενέπνευσε τον Βύρωνα. Για χάρη της Τερέζας έγραψε το ποίημα «κόρη των Αθηνών», που κάθε στροφή του τελειώνει με τη φράση «ζωή μου σ’ αγαπώ». Παρά την ποιητική ερωτική εξομολόγηση του Βύρωνα, ο έρωτας έμεινε ανεκπλήρωτος.

                                                        3

291930-H kori twn Athinwn



Το αρχοντικό, όμως, μετονομάστηκε σε «σπίτι της κόρης των Αθηνών». Η Τερέζα, μετά την αναχώρηση του Βύρωνα, συνέχισε τη ζωή της. Λίγα χρόνια αργότερα παντρεύτηκε, τον τότε Άγγλο πρόξενο των Αθηνών. Η οικία, που είχε πλέον το όνομα που της έδωσε ο Βύρων, μετά την ελληνική επανάσταση εγκαταλείφθηκε και στη δεκαετία του 1970 γκρεμίστηκε. Έμεινε, όμως, το ποίημα του λόρδου, να θυμίζει τον έρωτά του για την «Κόρη των Αθηνών»....

Κόρη των Αθηνών

Κόρη γλυκιά των Αθηνών, σε τούτη δω του αποχωρισμού την ώρα, δώσε, ώ! 
δώσε πίσω την καρδιά μου, π’ αποχωρίστηκε από το στήθος το δικό μου ή πάρε ό,τι απόμεινε 
και κράτησέ το. 
Πριχού να φύγω άκουσε τον όρκο τον δικό μου:
-Ζωή μου, σ’ αγαπώ! 

Μα τα μαλλιά τ΄ατίθασα , τα γλυκανεμισμένα ‘πο τον αγέρα του Αιγαίου,
Μα τα βλέφαρά σου που με τα κατάμαυρα ματόκλαδα αγγίζουν τα τρυφερά τα μάγουλα τα ροδοβαμμένα. 
Μα τα ελαφίσια τ’ ‘αγριωπά τα μάτια σου,
-Ζωή μου, σ’ αγαπώ! 

Μα τα χείλη σου, που λαχταρώ με πόθο, Μα τη λιγνή τη μέση σου, που ‘ναι σα δαχτυλίδι. 
Μα τα λουλούδια που μιλούν κάλλιο από κάθε λέξη. 
Μα της αγάπης τη χαρά, που γίνεται μαζί και λύπη :
-Ζωή μου, σ’ αγαπώ! 

Κόρη γλυκιά των Αθηνών, Σ΄ αφήνω γεια και φεύγω, μα μη με ξεχνάς 
Σαν είσαι μοναχή να με συλλογάσαι. 
Τι κι αν πηγαίνω μακριά κι αν φεύγω για την Πόλη μου ΄χει η Αθήνα την καρδιά και την ψυχή
σκλαβώσει. 
Αγάπη τέτοια σώνεται; 
-Ζωή μου, σ’ αγαπώ!... 

George Gordon Byron   (Τζώρτς Γκόρντον Μπάυρον)
........................................................................................................
(Αναδημοσίευση από www.mixanitouxronou.gr)

Δευτέρα 23 Οκτωβρίου 2017

Άκουσε







ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΕΩΡΓΕΛΕΣ 
(Ποιητής)





Άκουσε κι αυτό,
είναι η στιγμή της ενεργειακής σου
υπερφόρτισης της διάνοιας.

Είναι η στιγμή της έκλαμψης,
όπου αντιλαμβάνεσαι πλέον
ότι δεν ανήκεις
σ' αυτά τα δεδομένα,
όπως έχουν τεθεί και έντεχνα
στηθεί
για την εξάλειψη
της αστρικής σου εκλέπτυνσης,
που μπορεί να κατανοεί
και να αντιστέκεται,
για να αποκοπεί τελείως
από τη διανοητική υπόσταση
και να εργάζεται πλέον
σαν άβουλο ον.

Παναγιώτης Γεωργελές

.....................................................................................................................................................
Από την Ποιητική Συλλογή "Ως Εν Ουρανώ", σελ. 19, Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων
Χάρη Τζο Πάτση Μ.Ε.Π.Ε.  Αθήνα,  2017

Μοναχικό








ΔΗΜΗΤΡΗΣ  ΚΑΡΑΜΒΑΛΗΣ

Ποιητής-Συγγραφέας 
Είναι Επίτιμο Μέλος της "ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ"


Έρημη πόλη
Άσπρο και μαύρο να εναλλάσσονται
Ασφυκτικά.
Για πού δραπετεύεις πάλι
Ψυχή μου;
Ποια μονοπάτια ανοίγεις
Κι άβατα;
Σε ποιο αλειτούργητο ξωκλήσι
Ορφανών ψυχών
Κερί ανάβεις;

Δημήτρης Καραμβάλης

...............................................................................................................
Το παρόν ποίημα είναι από την Ποιητική Συλλογή του ποιητή και δοκιμιογράφου Δημήτρη Καραμβάλη, "ΤΟ ΞΕΦΩΤΟ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ", σελ. 24, εκδόσεις ΔΡΟΜΩΝ, Αθήνα 2017 

Τρίτη 17 Οκτωβρίου 2017

Η φιλοσοφική ποίηση του Σωκράτη Μελισσαράτου









Γράφει η ΧΡΥΣΟΥΛΑ  ΣΠΥΡΕΛΗ
(Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων)

Η φιλοσοφική ποίηση του Σωκράτη Μελισσαράτου 
Δυο λόγια σε τρίτο ενικό


Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΙΑΧΗ είναι η θαυμαστή τριλογία του Σωκράτη Μελισσαράτου που καλύπτει 540 σελίδες ποίησης σε τρία αυτοτελή έργα. Στο πρώτο, ΣΤΟΥ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ ΤΗ ΡΟΗ (εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη, σελίδες 360), αφιερωμένο «στα παιδιά του και στους γονείς του», ο αναγνώστης ευφραίνεται την πολυπρόσωπη χορεία των ποιητικών φωνών που ομιλούν για τον Άνθρωπο και το Σύμπαν, για του Κόσμου «το Γίγνεσθαι» και του Κόσμου «το Παρέρχεσθαι». Τα ποιητικά υποκείμενα του Μελισσαράτου αναλαμβάνουν επί σκηνής επώνυμους ρόλους και δημιουργείται μια απίθανη πολυφωνία που διατρέχει τους αιώνες προκαλώντας ιερό ρίγος. Προσωκρατικοί, Ορφικοί, Πυθαγόρειοι, Σοφιστές, Πρόσωπα της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, Προφήτες και Βυζαντινοί Υμνωδοί, Έλληνες και Ρωμαίοι, Αρχαίοι και νεώτεροι Ευρωπαίοι φιλόσοφοι, άπαντες στη ροή του χωροχρόνου!

«Κι αυτός του Χαλασμού ο ρυθμός 
πόσο μονότονος είναι… 
μονότονος και δυνατός…
και διαρκεί
λες κι έγινε αιώνιος
Σκοτάδι έξω και χαμός» (51).

Το δεύτερο βιβλίο ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ Ο ΛΟΓΟΣ (Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων "Χάρη Τζο Πάτση", σελίδες 80 ), είναι ένα αξιοθαύμαστο ποιητικό φιλοσόφημα γύρω από τον Κύκλο της Ζωής και του Θανάτου, της Ύπαρξης και της Ανυπαρξίας. Εξαιρετικά δραστικός ο προβληματισμός του ποιητή: Ζούμε δεν ξέρουμε. Πεθαίνουμε μαθαίνουμε… / και Ανέσπεροι είμαστε/ στης Φύσης το Σώμα (22).

Στη ΦΩΤΑΥΓΕΙΑ (Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων "Χάρη Τζο Πάτση", σελίδες 100), ολοκληρώνεται η Κοσμική Ιαχή καθώς ο στοχασμός και η φιλοσοφική αντίληψη του ποιητή οδηγεί βαθμιαία τον αναγνώστη στην αυτοσυνειδησία. Είναι ένας υπέροχος οραματισμός του αιώνιου ανθρώπου, του νυν και αεί απαράλλακτου όντος, όπως απαράλλακτο παραμένει το Φως και το Σκότος, η Φύση και η Άβυσσος, ο Ωκεανός και ο Αγέρας, η Ζωή και ο Φόβος του Θανάτου. Αυτές είναι μερικές από τις θεματικές του τραγικού μονολόγου που αναπτύσσει ο Αφηγητής, Ο «Εγώ», το ποιητικό δηλαδή υποκείμενο που ερωτεύεται την απολλώνια φωταύγεια και επιθυμεί να υμνήσει την Απόλυτη Ενότητα των Πάντων.

Με την αγωνία του πνευματικού ανθρώπου που πάσχει νυχθημερόν για την αφύπνιση των εφησυχασμένων, κινείται ο Σωκράτης Μελισσαράτος και σε επόμενη ποιητική του σύνθεση με τίτλο Ο ΥΠΑΝΘΡΩΠΟΣ (εκδόσεις Λεξίτυπον, σελίδες 60). Προβάλλει το παρόν και το μέλλον ανατιναγμένα από τα πυρά της παγκόσμιας Βίας και την απαξίωση των Δυνατών του κόσμου για τον Αδύναμο άνθρωπο, αφού αρκεί η διαπίστωση ότι «Όλα τα Τέρατα την Ίδια Μούρη έχουν» (22)! Καταγγελτική και τραγική συνάμα η Φωνή του ποιητή!

«Βόμβες, εκρήξεις, φωτιά… αίμα, αίμα, παντού αίμα! 
Ακου… άκου πως βογκάει το αίμα στους δρόμους […]
Δυνάστες Ανάλγητοι!» (19).

Άφησα για να διαβάσω αργότερα το βιβλίο ΣΤΟ ΥΦΑΝΤΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ (εκδόσεις Λεξίτυπον, σελίδες 170). Στάθηκα όμως επίμονα στα ποιητικά ένθετα του συγγραφέα που υπογράφει με τα αρχικά του (Σ.Μ), όπου συνάντησα «αναρτημένη» την κραυγαλέα Αλήθεια που αγνοεί διαρκώς ο άνθρωπος στη μέθη του καλπασμού του:

«Στη μεγάλη έκρηξη είμαστε όλοι εκεί
όπως θα είμαστε εκεί… και στο τέλος μας
κι αυτό θα γίνεται σε κάθε κύκλο
Ζωής, Θανάτου και Ανάστασης του Κόσμου» […] (105).

(μετά την πρώτη φευγαλέα ανάγνωση των βιβλίων που έλαβα ταχυδρομικώς στις 26-10-2016)

Συγχαρητήρια κύριε Μελισσαράτο! 
Μετά τιμής 
Χρυσούλα Σπυρέλη   Αγρίνιο 28/10/2016

Χρυσούλα Σπυρέλη

.........................................................................................................................................................
Αναδημοσίευση από το περιοδικό "ΤΑ ΑΙΤΩΛΙΚΑ" τεύχ. 28, σελ. 390, Ιανουάριος - Ιούνιος 2017

Παρασκευή 14 Ιουλίου 2017

Ο Υπάνθρωπος






ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΓΕΡ. ΜΕΛΙΣΣΑΡΑΤΟΣ

Οι dromoi logotexnias, 
παραθέτουν ένα απόσπασμα από την Ποιητική Σύνθεση του ποιητή και στοχαστή Σωκράτη Μελισσαράτου "Ο Υπάνθρωπος", σελ. 16-18, Εκδόσεις Λεξίτυπον, Αθήνα 2014.
Ο πίνακας, που κοσμεί το εξώφυλλο του βιβλίου είναι έργο του ποιητή.


"Ο Υπάνθρωπος"  (Απόσπασμα)

     [...]  Απίθανε Δυνάστη..! Σε γνωρίζω..
Σε βλέπω να ’ρχεσαι σκυφτός, κουρασμένος,
φορτωμένος το σακκίδιο της ζωής σου
αίμα γεμάτο, ψυχές νεκρές
μ’ ανεκπλήρωτα όνειρα
από άφατους δικούς σου Στόχους!
Αλήθεια τι στόχευες;
Διερωτήθηκες αν ήταν αέρας, σύννεφο, σκοτάδι,
βροχή, αχτίδα ήλιου ή το χάος.!
Εσύ έπεσες.! Ματωμένος φαίνεσαι..λυπάμαι..
Το Βέλος σε βρήκε κι ήταν το δικό σου Βέλος!

Ω..! Απίθανε Μακελάρη..
ψάχνεις τον Παράδεισο.!
Σήκω, ορθώσου, προχώρα,
αριστερά σου Παράδεισος,
δεξιά σου πάλι Παράδεισος!
Μπροστά σου άλλος Παράδεισος!
Πρόσεχε..
πίσω σου κι άλλος Παράδεισος προβάλλει!  
Τι.. με ρωτάς σε ποιον να μπεις;
Τι να σου πω..
Σε όποιον θέλεις, δεν έχουν όρια ανάμεσά τους!
Ρώτα την ψυχή σου ποιον στόχευε..
Διάλεξε εσύ..
Γνώριζε όμως ότι όλοι μαζί κάνουν
μια κόλαση άπειρη..!

Μακάβριε Μακελάρη, της Ζωής και του Πνεύματος..!

Κοιτάζω ψηλά..
Ουρανοί ησυχάζουν, άλλοι πυρακτώνονται, σβήνουν
κι άλλοι γκρεμίζονται σε αβύσσους!
Τα ύψη τρομερά, αδυσώπητα, ασύλληπτα!
Ζαλίζομαι.. παίρνω το βλέμμα..

Κάτω απ’ τα πόδια μου άστρο προβάλλει φωτεινό!
Γύρω του περιστρέφεται Πλανήτης πανέμορφος,
αργόσυρτος,  πλέει, καθρεπτίζεται, σ’ έναν ωκεανό
άστρων, χρωμάτων και ήχων!
Κάτι μου θυμίζει..ναι.!
     Κόσμος γνώριμος.. γνώριμη Γη!

Εκεί κάτω…
κάτω απ’ το Δέντρο το Ουρανόδεντρο,
    βλέπω ένα παιδί να παίζει με χώμα κόκκινο
στα χέρια!
Με τριαντάφυλλα να χτίζει σπίτια
για.. Αγγέλους!
Άγγελος το προσέχει και το πιάνει απ’ το χέρι,
μα αυτό του δείχνει τη Σκιά,
που από μέσα της βγαίνει μια Γη ματωμένη! 
 
Εγώ, ο ΄΄Αιώνας΄΄,
βλέπω πολιτείες βουβές, πολύβουες, σκοτεινές,
φωτισμένες!
Άλλες μελαγχολικές, αμίλητες, κατεστραμμένες..
Καπνίζουν ακόμη τα συντρίμμια τους!
Ένας καπνός μαύρος, φορτωμένος ψυχές που τις
ταξιδεύει αέναα..
Άλλες χαίρονται, άλλες πενθούν,
κι άλλες καίγονται.. 
 
Αχ..! Κυβερνώντες, πώς αντέχετε τη λάβα σας..!

Κόσμος τρέχει, μοχθεί, ιδρώνει..
Αγωνία και πόνος στα πρόσωπά τους!
Πέρα στον ορίζοντα η γενέτειρά μου η Ελλάδα
προβάλλει! 

Άνθρωποι ανήσυχοι, σκυφτοί, θλιμμένοι..
ψαλμωδίες, θρήνοι, καμπάνες,
ήχος λυπητερός!
Στη μέση της καρδιάς της η Σκάλα η Αθέατη,
που ανεβαίνουν οι ψυχές αγκομαχώντας
στα ουράνια..!   [...]

Σωκράτης Μελισσαράτος

.................................................................................................................................................
Απόσπασμα από την Ποιητική Σύνθεση του ποιητή Σωκράτη Μελισσαράτου "Ο  Υπάνθρωπος", σελ. 16-18, Εκδόσεις Λεξίτυπον, Αθήνα 2014.
Ο πίνακας, που κοσμεί το εξώφυλλο του βιβλίου είναι έργο του ποιητή.